1973…
Trabzonspor’un Süper Lig kapısına dayandığı, bütün şehrin umutla kenetlendiği sezon. Bordo-Mavililer, averaj hesabıyla lige çıkabilmek için Gençlerbirliği karşısında farklı bir galibiyet beklerken futbol tarihine geçen o hadise yaşandı. Gençlerbirliği, Görele’den geri döndü ve maça çıkmadı. Sahada alın teriyle yazılacak destanın yerine hükmen gelen 3-0 bırakıldı. O skor Trabzonspor’a yetmedi. Kayserispor averajla öne geçti, Trabzonspor’un Süper Lig yürüyüşü bir yıl ertelendi.
Karadeniz insanı o günü hiçbir zaman sadece “Kaçan bir sezon” olarak görmedi. Çünkü mesele futbolun ötesindeydi. Emek verilmişti, mücadele edilmişti, şehir inanmıştı. Ama kader, sahada oynanmayan bir maçla değişmişti.
Aradan yarım asır geçti.
Bu kez roller farklıydı ama his tanıdıktı. Trabzonspor’un Gençlerbirliği karşısında aldığı 3-0’lık mağlubiyet, skordan çok daha ağır bir anlam taşıdı. Çünkü sahadaki görüntü; mücadeleden uzak, reaksiyonsuz ve geçmişin ruhundan kopmuş bir tabloydu. Bir zamanlar Süper Lig’e çıkmak için Gençlerbirliği’ne karşı kader savaşı veren kulübün bugün aynı rakip karşısında bu kadar silik kalması, taraftarın hafızasında ister istemez 1973’ün yarasını yeniden açtı.
O dönem Trabzonspor’un elinden alınan şey umuttu.
Bugün kaybedilen şey ise karakter görüntüsü oldu.
Trabzonspor yenilebilir. Tarihi boyunca büyük mağlubiyetler de yaşamıştır. Ancak Trabzonspor taraftarı için kabul edilmesi en zor şey mücadele eksikliğidir.
Çünkü bu kulübün mayasında pes etmek yoktur.
Karadeniz’in hırçın dalgalarıyla büyüyen bir şehrin takımı, sahada önce direnç göstermelidir.
Gençlerbirliği karşısındaki mağlubiyetin asıl düşündüren tarafı da buydu.
Sahada skoru çevirecek öfke yoktu. Oyuna tutunacak irade yoktu.
Sanki forma ağır gelmiş, sezon zihinsel olarak çok önce bitmiş gibiydi.
Bu ağır fatura Fatih Hocaya çıkar, yönetime yazar...
Yakışmadı beyler...