Aile, insanın dünyadaki ilk dokunuşudur.
Anne kokusudur.
Babanın sessizce arkamızda duruşudur.
Bir çocuğun “anne” diye seslenişidir.
Hayat bizi uzaklara savurabilir.
Şehirler değişir, insanlar değişir, zaman değişir.
Ama insanın kalbi yorulduğunda hep aynı kapıyı çalar:
Aile.
Çünkü aile; yargılamadan dinleyendir.
Kırıldığında seni tamir etmeye çalışan,
başardığında senden daha çok sevinen,
düştüğünde seni ayakta görmek için dua edendir.
Aile sadece kan bağı değildir.
Aile; emektir.
Sabırdır.
Affetmektir.
Bir sofrada bölüşülen ekmeğin bereketidir.
Toplumun temel taşı denir ya hep…
Aslında aile, insan ruhunun temel taşıdır.
Orada sevgi öğrenilir.
Orada merhamet filizlenir.
Orada güçlü kadınlar, vicdanlı erkekler, sağlam karakterler yetişir.
Bugün dünyanın en büyük eksikliği sevgisizlik değil,
aile sıcaklığının azalmasıdır.
Aynı evde olup kalben uzaklaşmaktır.
Oysa bir evin içindeki huzur,
dışarıdaki bütün fırtınalara karşı en güçlü kalkandır.
Aile; insanın ilk duası,
son sığınağıdır.
Sarılın annenize…
Babanızın elini tutun…
Evladınızın gözlerinin içine bakın…
Çünkü gün gelir, en çok özlenecek olan şey;
bir evin içindeki o sade, o sessiz, o gerçek sevgidir.