Bu sözün açılımını kendisinden rica ettim. O da sabırla anlattı tek tek: Kainata dikkatli bak bir saat önce acıdan aç-baş yolan insanı eski şen günlerine yakın bir durumda görürsünüz. Yoksa böyle sosyolojik evrimi hiçbir canlı kolay kolay özümseyemez”. Bu söz üzerine biraz yordum kendimi. Çok doğru söylemiş rahmetli. Yıllar geçti daima bu söz beynimde paslı bir çivi gibi çakılı kaldı. Nihayetinde rahmetlinin çok doğru söylemişmiş. Olduğunu anlatım. Kainata efendi olarak atandığını şartsız kabul ettiğimiz bu tip insanlar kanaatimce hiçte bu unvanı hak etmiyormuş.
Çünkü kainatta insandan başka suca meyilli bir varlık görmedim desem insanları üzersem özür dilerim. Her şeyden önce kırk dört yıl has bel kader öğretmenlik yapmaya ve helalinden evime ekmek getirmeye çalıştım. Üç kız evladımın her birine orta şartlarda iki-üç üniversite bitirttim. Şimdi onlar soruyor hal hatırımı. Hatta en küçükleri bu yıl nasip olur ise okulunu tamamlayacak, var olsunlar. Gerçekten rahmetli çok haklıymış. Milyarlarca insana bu unvan ağır geliyor olmalı ki hiç kimse bu örtüyü ilk fırsatta omuzundan atıveriyor ve kendini bir yükten kurtarmış sanıyor.
Halbuki bir gün gelecek pişmanlığı vicdanını azap içinde kıvrandırdığını hissedecek ki, elli bin kişiyi diri diri enkaz altında bırakmış olmaktan zerre pişmanlık duymadığını diyanete verdiği haç izin dilekçesinin kendisinden anlıyoruz desem bu zata haksızlık eder miyim acaba. Sonuç nereye takılır takılmaz bilemem ama bu tip- ya da vatandaşlar bir kez bu gerçeği görebilseler ya da görmek isteseler her şey bir çiçek bahçesine dönüşüverir. Çok zor değil ve sermayesi de yok. Tüm amaç kendini kurtarmak, vatana-millete hayırlı bir vatandaş olmaktır. Yoksa binlerce öğrencim yüksek makamlara geldiğini duyunca ne kadar sevindiğimi hatırlatacak ölçekte söz bulamıyorum. Ömürleri şen, aileleri mutlu olsun. Yunusun dediği gibi: “biz gideriz bu dünyadan, kalanlara selam olsun”.