ANSIZIN GİTMEK!!!

İsterdim ki ben gibi yanmasın ardımdan sevdiklerim...
Birkaç yıl önce kalp ameliyatı olduğumda evlatlarımın beni kaybetme duygusuyla feci yüzleştiklerinde anlamıştım,eğer bir gün bu dünya'dan göçersem,hele de ansızın göçersem nekadar yıpranacaklarını...
Her anne gibi yüzeysel yaşadım tüm şikayetlerimi,ağrı ve sızılarımı üzmemek için ...
Ne güzel evlatlar nasip etmiş Rabbim bana.
Dua ve güzellikler içinde olmalarına hep yakardım sessizliğimde...
Anne ve baba olmanın lezzeti ;
Ahlaklı ve akıllı evlatlarla pekiştiğinde daha bi lezzetli oluyormuş...
Çok şükür dedim hep...
Biliyoruz ki bir gün öleceğiz.
ÖLECEĞİNİ BİLE BİLE YAŞAYAN TEK VARLIK İNSANOĞLU-DUR!!!
BUNA RAĞMEN YILLAR SONRAYA BİLE HEDEFLER +HAYALLER KURABİLİYORUZ!!!
Olmaz ki hayalsiz hedefsiz...
Bandırma'da haziran ayının verdiği rehavet azıcık kalbime baskı yapar gibi oldu...
Bu arada benim adım ÜLGEN...
Ne eşime ne de çocuklarıma birşey demeden attım kendimi gölgelerin altından yürümek şartıyla sokağa...
Akşama sakarya'da yaşayan minik kara kuzum gelecekti ziyaretime ve üzülmesin beni kötü görmesin diye açılmam kendime gelmem gerekiyordu...
Hem sevdiği yemekleri yapmalıydım...
Kimbilir ;
Bir daha ki gelişine onu karşılayan bir annesi olamayabilirdi!!!
Biz çok iyi arkadaştık bütün kuzularımla...
Boş bir bank buldum koca çınar ağacının altında...
Oturdum ve daldıkça daldım gelmişe geçmişe...
Ölüm sıcaklığı sardı beni.korkmadım...korkmadım da kuzularıma daha doyamadım ki ben...
Kim isterdi ki ansızın ayrılmayı?
Sıkıştıkça sıkıştı kalbimin tüm çakraları...
Eve gitmeliydim...
Hazırlanmalıydım...
Evlatlarımıda hazırlamalıydım göç zamanıma...
Ansızın gitmemeliydim!!!
Bu acıyı yaşatmamalıydım onlara...
Derken;
Kaç gün geçmişti üzerinden ve nasıl gelmiştim buraya bilmiyorum,gözümü açar gibi olduğumda beyaz duvarları olan soğuk, bir sürü hemşirelerle dolu odada buldum kendimi...
Ahh evlatlarım diyebildim sadece...
Vallahi direniyordum ansızın gitmemek için!!!
Konuşuyorlardı yanımda;ülgen hanım sabaha çıkmaz,erdinç bey geceye varmaz diye...
Bilincim yok gibiydi onlara göre ama ben kendimdeydim ...
Kalp cihazı çalıştırıyor du kalbimi ...
Duyduklarım karşısında hızlandıkça hızlandı makina...
Anlamıştım gidiyordum...
Neolur evlatlarımı alın içeri demeye çalıştım lakin ben duydum sadece...
Biliyordum ki kuzularımın herbiri yoğun bakımın önünde günlerdir sabahlıyorlardı...
Hiç acı çekmiyordum.Rabbim beni öyle güzel günlerin içinde çağırdı ki yanına;belki de kadir gecesiydi buluşma gecemiz!!!
Ama kuzularım dışarda....
Ağlıyorlardı!!!
Tek kelime edememiştim onlara!!!
İşte bu beni kahretmişti...
Eyy Rabbim;
Ben evlatlarımdan razıyım sende razı ol dedim ve gittim sonsuzluktaki cennet bahçesine!!!
Benim adım ülgen;
Evlatlarını ve eşini seven ansızın gittiği için üzülen ülgen!!!
Muhtemelen bu makaleyi okuduğunuzda ben aranızda olmayacağım,lakin üzülmenize hep üzüleceğim...ne olur üzülmeyin...ben arkamda bir ordu gibi yürekli evlatlar bıraktım dua etsinler güzel anımsasınlar diye...
ÖLÜM VAR!!!
ANSIZIN DA OLABİLİYOR NE YAZIK Kİ!!!
SEVDİKLERİMİZİ DAHA DA ÇOK SEVELİM!!!
BİRLİKTE VAKİT GEÇİRELİM !!!
YARIN GEÇ OLABİLİR!!!
RABBİM ÜLGEN TEYZEMİZİ CENNET BAHÇESİNE ALSIN İNŞALLAH!!!
EVLATLARINA SABIRLAR İHSAN EYLESİN!!!