Duvarlar yıkılmadı sadece,
cümleler de yarım kaldı.
Bir evin salonunda kahvaltı hayali,
bir çocuğun okul çantası,
bir annenin “üşütme” tembihi…
Hepsi aynı anda sustu.
6 Şubat,
takvim yaprağı olmaktan çıktı o gün.
Bir ağırlık oldu göğsümüzde.
Bir boşluk, adını koyamadığımız.
Toprak ana sarsıldığında
en çok kalplerimiz çatladı.
Çünkü enkazın altında
sadece bedenler değil,
yarınlar da kaldı.
Ama sonra…
Bir el uzandı karanlıkta.
Bir ses “buradayım” dedi.
Bir battaniye, bir çorba, bir dua
birbirine tutundu.
Biz o gün öğrendik:
Aynı acıya ağlayan milyonlar
aynı millet olabiliyormuş.
Aynı umut,
aynı sessiz gözyaşıyla çoğalabiliyormuş.
6 Şubat,
unutulacak bir tarih değil.
Hatırladıkça içi sızlayan
ama hatırladıkça insan kalanların günü…
Toprağa emanet edilenleri rahmetle,
geride kalanları sabırla,
yitip giden yarınları umutla anıyoruz.
Unutmadık…
Unutmayacağız…
Bayrağın Gölgesinde Başlayan İkinci Dönem
Eğitim öğretim yılının ikinci dönemi, bu kez zil sesiyle değil;
bayrağın sessiz ama sarsıcı çağrısıyla başladı.
Okul bahçelerinde rüzgâr vardı o sabah…
Ama dalgalanan sadece bayrak değildi;
çocukların yüreğinde aidiyet,
öğretmenlerin gözlerinde emanet duygusu vardı.
Bayrak, okul bahçesinde dalgalanan bir kumaş değildir çocuk için.
O; İstiklâl Marşı okunurken yutkunulan kelime,
soğuk sabahlarda titremeye değen bir gurur,
sıraya dizilmiş küçük yüreklerin ortak atışıdır.
Bayrak sevgisi, sadece yüksek sesle anlatılan bir ders değil;
sessizce öğrenilen bir duruştur.
Sırasını temiz tutmak,
arkadaşını incitmemek,
emeğe saygı duymak,
ülkesini sevmeyi günlük hayatta yaşamaktır aslında.
Burada aslında çocuklara şunu fısıldıyoruz:
Bayrağı sevmek, onu sadece törenlerde değil;
davranışta, sözde, sorumlulukta taşımaktır.
Ve biz biliyoruz ki;
bayrağına sevgiyle bakan çocuklar
yarınlarına da umutla bakar.
Yeni dönem;
bilgiyle, değerle,
ve en çok da bayrak sevgisiyle hayırlı olsun…