BAZILARI HERDAİM FARE...

Hiç anlam veremeyeceğim insanların insan sevgisine. Bakıldığında herkes herkesi seviyor,önemsiyor, dost görünüyor peki ama bunca insan sevgisi varsa içinizde neden İNSAN olamıyorsunuz acaba?
İlkokul dönemlerimizde, (orta okul bile değil) yaşamıştık guruplaşmaları çekişmeleri kavgaları...benim dönemimde ben hiç yaşamadım diyemezsiniz ,eminim ki yaşadınız...Çünkü ÇOCUKLUKTU onun adı ve yaşanmalıydı...
Büyüyüp olgunlaşmamız için yaşadığımız onca dönüm noktaları içinde kendimizi  bulduk...
Karakteri az güçlü olan dersini aldı.
Karakteri ziyadesiyle güçlü olan,aldığı dersini icraata geçirip hayatı ile bütünleştirdi.
Karakteri zayıf olan ise: Fare gibi sürünmeye ve kemirmeye devam etti başarısızlıklarını hırsa çevirerek hem kendi hemde başkalarının hayatlarını...
Bizlerin çocukluğu öyle sağlam temeller üzerinde inşaa edildi ki:yıkılma şansı neredeyse sıfır,sarsılırız lakin yıkılmayız...
İnsanların insanlardan : dostça-arkadaşça-kardeşçe beklentileri olur ve bu beklentiler normaldir karşılık beklemek değildir bunun adı...
Ama bir takım zihniyetlerin bakış açısı farklı olabiliyor işte...saygı falan duymuyoruz bu zihniyetlere...ne münasebet...saygıya saygısızlık etmiş oluruz aksi taktirde...
Ayrıca çocuk aklımız çok geride kaldı.kemirmeye çalıştığınız kişiler sizin ne yapmaya çalıştığınızı çok iyi anlıyor ve iğreniyorlar sizden...
Bence sizde:Acitasyonlarınızı bi kenara bırakın ve bu yaştan sonra azıcık vazgeçin FARE'LİKTEN...
Zordur biliyorum vazgeçmek alışkanlıklarınızdan lakin bu alışkanlıklar sizi lağum çukuruna götürür mevkiye değil...
Aslında kişiler kendilerini çok iyi bilir,çünkü insan birtek kendine yalan söyleyemezmiş...
Bizler akıllı bi toplum olduğumuzdan; bizi sessiz sedasız kemiriyor olmanızı anladığımızdan canımız yanmıyor...bu sizi üzsün...bizi üzme şansınız hiç yok...
Yazıyı okuyan her kim ise:lütfen bi'zahmet kendini ve etrafını analiz etsin...ne demek istediğim Aşikârdır...
YASMİNKORKUT