Bir öğretmen sınıfa girer.
Tahtaya kocaman bir "1" yazar.
Arka sıralardan muzip bir öğrenci seslenir,
"Öğretmenim, hepimiz bir mi aldık?"
Sınıf güler.
Öğretmen tebessüm eder ve şöyle der,
"Hayır çocuklar, bu sizin karakteriniz."
Sonra 1'in yanına bir sıfır ekler.
"Bu da benim size verdiğim not olsun."
Sayı 10 olur.
Bir sıfır daha ekler.
"Bu da başarınız."
100 olur.
Bir sıfır daha...
"Bu geleceğiniz."
1000 olur.
Bir sıfır daha...
"Bu kariyeriniz."
10.000 olur.
Sonra iki sıfır daha ekler.
"Bu da servetiniz."
Rakam bir anda milyonlara ulaşır.
Öğrencilerin gözleri parlar.
Herkes başarıyı, makamı, zenginliği ve parlak geleceği hayal etmeye başlar.
Tam o sırada öğretmen eline silgiyi alır ve baştaki "1"i siler.
Tahtada sadece sıfırlar kalır.
Bir sürü sıfır...
Ama hiçbir değeri olmayan sıfırlar.
Öğretmen dönüp sınıfa bakar:
"Çocuklar, baştaki 1 karakterdir. Karakter giderse geriye kalanların hiçbir anlamı kalmaz."
Aslında hayatın özeti bundan ibarettir.
Bugün insanlar diplomalarıyla övünüyor.
Makamlarıyla övünüyor.
Servetleriyle övünüyor.
Sahip oldukları güçle övünüyor.
Ama çoğu zaman insanı insan yapan şeyin bunların hiçbiri olmadığını unutuyor.
Çünkü başarı karakterin üzerine inşa edilirse anlamlıdır.
Servet karakterin elindeyse değerlidir.
Makam karakterli insanların omzunda yücelir.
Aksi halde her şey sadece rakamlardan ibarettir.
Karakter olmayınca bilgi kurnazlığa dönüşür.
Güç zorbalığa dönüşür.
Zenginlik gösterişe dönüşür.
Makam kibire dönüşür.
Ve sonunda geriye sadece değersiz sıfırlar kalır.
Hayatın sınıfında herkese not veren bir öğretmen vardır.
O öğretmenin adı zamandır.
Zaman, kimin gerçekten başarılı olduğunu, kimin sadece başarılı göründüğünü ortaya çıkarır.
Kimileri büyük servetler bırakır ama iyi bir isim bırakamaz.
Kimileri yüksek makamlara ulaşır ama insanların gönlüne ulaşamaz.
Kimileri ise sessiz ve mütevazı yaşar ama ardından dua bırakır.
İşte gerçek başarı budur.
Çünkü insan öldüğünde diploması değil, karakteri konuşulur.
Makamı değil, ahlakı hatırlanır.
Serveti değil, bıraktığı iz anılır.
Hayatın sınıfını geçenler, en yüksek notu alanlar değil; karakterini son nefesine kadar koruyanlardır.
Baştaki "1" duruyorsa, gerisi zaten kendiliğinden değer kazanır.