1967 yazı, Trabzon için sadece sıcak geçen bir mevsim değildi. O yaz, bir şehrin kaderi masaya yatırılmıştı. İdmanocağı ile İdmangücü arasındaki yılların rekabeti, Trabzon’un profesyonel liglerde temsil edilmesinin önüne geçmişti. Davalar açılıyor, toplantılar yapılıyor, umutlar yeşeriyor ama en küçük anlaşmazlık her şeyi yeniden çıkmaza sürüklüyordu.
O günlerde mesele sadece iki kulübün birleşmesi değildi. Mesele, Trabzon’un sesinin Türkiye’de duyulup duyulmayacağıydı.
Son sözü, dönemin Beden Terbiyesi Genel Müdürü Ulvi Yenal söyledi. “Birleşmezseniz, hiçbiriniz liglerde olmayacaksınız.” Bu cümle, adeta şehri silkeledi. Trabzon, tarihine yakışır bir duruş sergiledi. İnsanlar sessiz yürüyüşlerle kulüp başkanlarına çağrıda bulundu. Çünkü herkes biliyordu ki; Kişisel hesapların kazandığı yerde şehir kaybedecekti.
Ve 2 Ağustos 1967…
Bir imza atıldı. Ama aslında o gün atılan imza, sadece bir kulübün kuruluş belgesi değildi. O imza; birlikteliğin, fedakârlığın ve Trabzon’un ortak vicdanının altına atılmıştı.
İdmanocağı, İdmangücü, Karadenizgücü ve Martıspor aynı arma altında birleşti. Bordo ile mavi, Karadeniz’in hırçın dalgaları kadar cesur, gökyüzü kadar umut dolu iki renk olarak tarihe geçti.
Aradan geçen yıllar, bu kararın ne kadar doğru olduğunu defalarca gösterdi.
Trabzonspor, İstanbul’un futbol düzenine boyun eğmeyen ilk Anadolu kulübü oldu. Sadece şampiyonluklar kazanmadı; Anadolu’nun da hayal kurabileceğini gösterdi. Futbolu sadece büyük şehirlerin tekelinden çıkarıp milyonlarca insanın umuduna dönüştürdü.
Bu kulüp; Özkan Sümer, Ahmet Suat Özyazıcı, Şenol Güneş, Cemil Usta, Ali Kemal, Hami Mandıralı, Fatih Tekke ve daha nice değerleri Türk futboluna armağan etti. Sadece futbolcu yetiştirmedi; karakter yetiştirdi, duruş öğretti.
Trabzonspor’un hikâyesi kupalarla anlatılamaz.
Çünkü bu arma, haksızlıklara rağmen dimdik ayakta kalabilmenin adıdır. Vazgeçmemenin, İnancını kaybetmeden mücadele etmenin adıdır.
Trabzonspor’u sevmek, yalnızca bir futbol takımını desteklemek değildir. Bir şehrin hafızasını taşımaktır. Bir kültürü yaşatmaktır. Dededen toruna geçen bir sevdayı omuzlamaktır.
Trabzonspor, rekabetin değil, birleşmenin eseridir. Onu var eden irade; “ben” diyenlerin değil, “biz” diyenlerin iradesidir.
Çünkü Trabzonspor, sadece geçmişimizin en büyük mirası değil; geleceğimizin de en güçlü umududur.
Bordo ile mavinin altında birleşen o büyük yürek attığı sürece, Trabzonspor yaşamaya, ilham vermeye ve Anadolu’nun başı dik yürüyüşünü temsil etmeye devam edecektir.
İyi ki doğdun Fırtına iyi ki varsın!..
Bize bu kutlu markayı bırakan ecdata rahmetle, minnetle, özlemle