Tüm dünyada endüstrileşme ile ruhunu kaybeden futbol, ruhuyla birlikte en önemli paydaşı olan taraftarı da kaybetti. Tribünlerde takımı adına can veren taraftar yerini futbolu kumar olarak gören takımının kazanmasından çok kuponunun tutmasını önemseyen kitleye bıraktı.
Tüm dünyada ivme kaybeden futbol, ülkemizde 2011 krizi ile ‘’şike yılında’’ iyice dibi gördü. Futbolda adalet kavramının sarsılmasıyla dünyada şeridinden çıkan futbol endüstrisi için Türkiye’de uçurumdan yuvarlandı dersek abartmış olmayız herhalde. Bu ağır kazadan tekerlekli sandalyeye muhtaç, birilerinin ittirmesine ihtiyaç duyar bir halde çıktı Türk futbolu.
Velhasıl o gün bu gündür devlet desteği olmadan hareket edemeyen, yöneticileri iktidar tarafından atanan, Kamu bankalarının desteği ile ayakta duran, izlenilirliği düşük, şiddet ve küfrün öne çıktığı bir hafta sonu etkinliğine dönüştü Türk Futbolu.
Tüm bu olumsuzluklara rağmen bu oyuna aşkla bağlı bir kitle de yok diyemem. Var, böyle de bir kitle var. Her geçen gün sayıları azalsa da takımlarına ve oyuna aşkla bağlı, hafta sonunu iple çeken de bir kitle var.
O kitleyi de oyundan soğutmak adına bir hamle gecikmedi. Oyuna aşkla bağlı bu kitleyi oyundan uzaklaştırmak, soğutmak adına bir hançer misali liglerin en can alıcı yerine Dünya Kupası arası sokuşturuverdiler..
40 gün!.. Dile kolay tam 40 gün Türkiye’de futbol yok. Milli takımı küme düşmüş, Hakemleri kendi liginde dahi hükümsüz, Yerel liglerin de araya girmesi ile uzunca bir süre futbol yok. Takımların, oyuncuların ve taraftarın tekrar lige konsantre alması için geçecek zamanda cabası..
Tüm bu olumsuzlukların arasında Murathan Mungan'ın bir dörtlüğü geldi aklıma. Coşkun Sabah'tan, Yeni Türkü'ye kadar birçok sanatçının seslendirdiği ve dilimize pelesenk olan insanı kıpır kıpır eden parça, Telli Telli..
Sanki bugünler için yazılmış bu sözler;
Sakın çıkma patika yollara
O dağlara, kırlara, o karlı ovaya
Yenik düşüyor her şey zamana
Biz büyüdük ve kirlendi dünya
En can alıcı noktası da “Biz büyüdük ve kirlendi dünya” kısmı. Hani halk arasında denir ya “Yerden göğe kadar haklı”. Aynen öyle yerden göğe kadar haklı. Bu sözleri Murathan Mungan kaleme aldığında bu kadar kirli miydi dünya, emin değilim. Sanki her geçen gün biraz daha kirleniyor gibi. Belki de bir öngörüdür şairin bu sözleri ne bileyim.
Murathan Mungan bu sözleri kaleme aldığı yıllar, 90’lı yıllar. O yıllar benim üniversite yıllarım. 1994 Dünya Kupası dün gibi aklımda. Okulun bahçesine kurulan televizyonda dünya kupasını sarmaş dolaş seyreden sevgililer, içeceğini yudumlayan gençler. Çimenlere yayılmış kol kola maç izleyen farklı formalı öğrenciler dün gibi aklımda..
Muhtemelen futbol üzerine söylenmemiştir bu sözler ama yine de o günleri kirli olarak tanımlayan bir insanın, futbolun bu gününü görse ne hissedeceğini düşünmekten alamıyorum kendimi..
Daha güzel günler görmek dileklerimle bir sonraki makalemde görüşmek üzere.