Hayır…
Bir çocuğun en çok ihtiyacı olan şey, görülmektir…
Duyulmak… anlaşılmak… hissedilmek…
Bugün çocuklarımızın odaları dolu, ama kalpleri eksik.
Dolapları dolu, ama iç dünyaları boş.
Onlara her şeyi veriyoruz; ama en kıymetlisini, yani kendimizi, çoğu zaman vermiyoruz.
Modern hayatın içinde savruluyoruz.
Telefon ekranları, sosyal medya akışları, bitmeyen işler, yetişmeyen sorumluluklar…
Hepsi bizi meşgul ediyor ama şunu unutuyoruz:
Bir çocuk için “yoğunluk” diye bir mazeret yoktur.
Çünkü çocuk, zamanın hızını değil, ilginin sıcaklığını ölçer.
Bir çocuğun dünyasında saatler değil, bakışlar önemlidir.
Dakikalar değil, dokunuşlar…
Ve kelimeler değil, hissettirdikleriniz…
Bugün birçok çocuk “her şeye sahip” ama aslında hiçbir şeye sahip değil.
Çünkü sahip oldukları şeyler, onların kalbine değil; sadece hayatına dokunuyor.
Oysa bir çocuk, kalbine dokunulmadan büyütülürse sadece büyür…
Ama gelişmez.
Duygular öğrenilir...
Bir çocuk merhameti, sizin bir canlıya nasıl davrandığınızdan öğrenir.
Saygıyı, sizin ona nasıl hitap ettiğinizden…
Sevgiyi, sarıldığınız anlardan…
Sabretmeyi, onun hatalarına nasıl yaklaştığınızdan…
Siz çocuğunuza öğrettiğinizi zannediyorsunuz;
ama aslında çocuk, sizin yaşadığınız her şeyi öğreniyor.
Bugün çocuklar neden sabırsız?
Neden tahammülsüz?
Neden sürekli isteyen ama asla tatmin olmayan bireyler hâline geliyorlar?
Çünkü onlar “beklemeyi” değil, hemen sahip olmayı öğreniyorlar.
“Değer vermeyi” değil, tüketmeyi öğreniyorlar.
“Paylaşmayı” değil, sahiplenmeyi öğreniyorlar.
Ve en acısı…
Sevilmeyi değil, şartlı kabul edilmeyi öğreniyorlar.
“Başarırsan seni severim.”
“Uslu olursan seni takdir ederim.”
“Beni üzmezsen seni ödüllendiririm.”
Oysa bir çocuk şunu bilmelidir:
Ben, olduğum hâlimle seviliyorum.
Sevgi, bir ödül değildir.
Sevgi, bir ihtiyaçtır.
Çocuğunuza verdiğiniz hediyeleri unutacaktır.
Aldığınız kıyafetleri unutacaktır.
Ama sizin ona nasıl hissettirdiğinizi asla unutmayacaktır.
Bir gün büyüyecek o çocuk.
Belki başarılı olacak, belki olmayacak…
Şunu kesinlikle bilin:
İçinde büyüttüğü duygu neyse hayata onu taşıyacak.
Sevgiyle büyüyen bir çocuk, dünyaya güvenle bakar.
Dinlenerek büyüyen bir çocuk, başkalarını dinlemeyi bilir.
Anlaşılarak büyüyen bir çocuk, başkalarını anlamayı öğrenir.
Ama ihmal edilerek büyüyen bir çocuk…
ya içine kapanır ya da dünyaya karşı sertleşir.
İşte tam bu noktada kendimize sormamız gereken soru şudur:
Biz çocuk mu büyütüyoruz…
Yoksa sadece bir insan mı yetiştiriyoruz?
Çünkü insan yetiştirmek kolaydır.
Ama insan kalabilen bir insan yetiştirmek, emek ister.
Sevgili anne-babalar,
çocuk yetiştirmek sadece fiziksel ihtiyaçları karşılamak değildir.
Bu bir duygu inşasıdır.
Bir çocuğun kalbinde kurduğunuz bağ, onun hayat boyu taşıyacağı en güçlü temeldir.
Eğer o bağ güçlüyse…
Çocuk dünyaya karşı güçlü olur.
Ama o bağ zayıfsa…
Çocuk en küçük rüzgârda savrulur.
Bugün çocuklarımızın en büyük problemi teknoloji değil…
Sosyal medya değil…
Oyunlar değil…
En büyük problem, bağ eksikliğidir.
Bir çocuk, sizinle bağ kurmuşsa;
telefon onu ele geçiremez.
Bir çocuk, sizinle konuşabiliyorsa;
başka yerlere kaçmaz.
Bir çocuk, sizin sevginizden eminse;
başka sevgiler aramaz.
Bu yüzden yapılması gereken şey aslında çok basit
ama bir o kadar da zor: Zaman ayırmak.
Sadece fiziksel olarak yanında olmak değil…
Gerçekten de orada olmak…
Telefonu bırakmak.
Gözünün içine bakmak.
Onu dinlemek…
yargılamadan, düzeltmeden, acele etmeden…
Çünkü bir çocuk en çok şu cümleye ihtiyaç duyar:
“Anlat… seni dinliyorum.”
Belki de en büyük eksiklik budur.
Çocuklarımız konuşmak istiyor
ama hep biz konuşuyoruz.
Onlara nasihat veriyoruz, yol gösteriyoruz, düzeltmeye çalışıyoruz…
Ama dinlemiyoruz…
Oysa dinlemek, sevgidir.
Anlamak, değerdir.
Sevgili anne-babalar,
Unutmayın! Çocuklar sizi değil,
sizin onlara nasıl hissettirdiğinizi hatırlar.
Bir gün okuldan çıkacak o çocuk…
Ya size koşarak gelecek…
Ya da ayaklarını sürüyerek.
İşte bütün mesele burada.
Size koşarak gelen bir çocuk istiyorsanız;
ona koşabileceği bir kalp bırakın.
Kapınızı değil, yüreğinizi açık tutun…