Ne en usta senaristler yazabilir onu,
Ne de en büyük yönetmenler beyaz perdeye taşıyabilir.
Çünkü kader, bazen bir fotoğraf karesine yıllar sonra bambaşka bir anlam yükler.
Henüz bir yaşındaydı.
Faslı bir baba ile Ekvator Gineli bir annenin oğlu olarak 2007 yılında İspanya'da dünyaya gelen küçücük bir çocuk,
Adı Lamine Yamal Nasraoui Ebana
O günlerde kim bilebilirdi ki, ileride dünya futbolunun zirvesine çıkacağını,
Kim tahmin edebilirdi ki, bir yardım kampanyası için çekilen sıradan görünen bir fotoğrafın yıllar sonra futbol tarihinin en anlamlı karelerinden biri olacağını.
Henüz bir yaşındayken,
Dünyanın gelmiş geçmiş en büyük futbolcularından Arjantinli Lionel Messi, yardım kuruluşunun takvim çekimleri sırasında küçük Lamine Yamal'ı bir leğenin içinde yıkıyordu.
Messi o gün 20 yaşındaydı.
Yamal ise daha yürümeye başlayamayan bir bebekti.
Aradan tam 19 yıl geçti.
Kader...
İkisini yeniden aynı sahneye çıkardı.
Bu kez biri çocuk değildi.
Biri futbolun efsanesi.
Diğeri ise yeni efsane olmaya aday genç bir yıldızdı.
Biri 39 yaşındaydı,
Diğeri 19.
Bir zamanlar kucağına aldığı o çocuk.
Yıllar sonra dünyanın en büyük futbol sahnesinde karşısına rakip olarak çıktı.
İşte hayatın en güzel tesadüflerinden biri de buydu.
Futbol sadece futbol değildir derler ya...
Bazen gerçekten değildir.
Çünkü bazı finaller yalnızca kupaların değil,
Vicdanların da sınandığı anlardır.
Anlatılanlara göre final gecesinde konuşulan yalnızca atılan gol veya maçın sonucu değildi.
Kupayı kaldıran takım da değildi.
Maçtan sonra verilen mesajlardı.
Dünyanın dikkatini çeken görüntülerdi.
Ve vicdanlara yapılan çağrılar daha çok konuşuldu.
Lamine Yamal'ın daha önce Barcelona'nın şampiyonluk kutlamalarında elinde Filistin bayrağıyla sahayı dolaşması da geniş yankı uyandırmıştı.
Gazze'de yaşanan insanlık dramına dikkat çekmeye çalışan o görüntüler, milyonlarca insan tarafından paylaşılmıştı.
Final sonrasında da kamuoyuna yansıyan görüntülerde yine Filistin bayrağı ön plandaydı.
Lamine Yamal’ın ellerini semaya açıp yeşil çimlerde edilen secdesiydi.
Ardından elinde sahanın dört bir yanında taşınan Filistin bayrağı.
Belki birileri için sadece semboldü.
Ama milyonlarca insan için, sessizlerin sesi olmaya çalışan bir duruştu.
Futbolun konuştuğu bir gecede insanlık konuşulsun istendi.
Gol değil, Gazze konuşulsun istendi.
Kupa değil, masum çocuklar konuşulsun istendi.
Savaş değil, vicdan kazansın istendi.
Kamuoyuna yansıyan görüntüler arasında İspanya Milli Takımı kaptanı Rodri'nin de seremonide Filistinli başörtülü küçük bir kız çocuğuyla sahaya çıkmasının sembolik anlamı üzerinde çok duruldu.
Çünkü bazen tek bir fotoğraf, binlerce cümleden daha güçlüdür.
Bazen tek bir bayrak, saatler süren konuşmalardan daha fazla şey anlatır.
Kimileri buna siyaset der.
Kimileri propaganda.
Kimileri cesaret.
Kimileri ise insanlık.
Herkes kendi penceresinden bakar.
Ama değişmeyen tek gerçek şudur.
Gazze'de yaşanan acılar, dünyanın vicdanında derin izler bırakmaya devam ediyor.
İnsanlık tarihi bize hep aynı gerçeği öğretmiştir.
Gücün sonsuza kadar sürdüğü görülmemiştir.
Saltanatlar yıkılmıştır.
İmparatorluklar çökmüştür.
Nice zalimler tarihin karanlık sayfalarında kaybolup gitmiştir.
Bugün isimler değişir.
Coğrafyalar değişir.
Ama mazlumun duası değişmez.
Vicdanın sesi değişmez.
İşte bu yüzden,
Bir çocuğun taşıdığı bayrak...
Bazen milyonların haykıramadığı sözü haykırabilir.
Bir futbolcunun attığı gol unutulur ama verdiği mesaj yıllarca hafızalarda kalabilir.
Helal sana küçük çocuk
Dünyaya ders verdiğin için.
Dünyaya meydan okuduğun için.
Gazze’deki katliamı dünyanın gözüne bir kez daha vurduğun için.
Helal sana İspanya Milli takım kaptanı Rodri
Helal sana İspanya Başbakanı pedro Sanchez
Maç öncesi insan kasabı Netanyaho’nun Arjantin’i desteklemesine yönelik mesajının altında nasıl toprağa gömdüğünü dünyaya gösterdiğiniz için.
Belki de bu yüzden denir ki.
Her Firavun'un bir Musa'sı vardır.
Ve bazen...
O Musa...
Elinde top taşıyan 19 yaşındaki bir genç olur.