Dünyanın gelişmiş futbol ülkeleri bunu yıllardır böyle görüyor.
Çünkü hesap verilebilirlik olmayan yerde ne başarı kalır ne de güven.
2026 Dünya Kupası'nın ardından yaşananlara bir bakalım.
Son 16 turuna kalamayan Uruguay'da kriz büyüdü.
Milli takım oyuncularını ülkelerine götürecek özel uçak iptal edildi, futbolcular dönüşlerini kendi imkânlarıyla yapmak zorunda kaldı.
Suudi Arabistan Futbol Federasyonu Başkanı görevinden ayrıldı.
Güney Kore Teknik Direktörü istifa etti.
Hollanda, İskoçya, Çekya ve Ekvador milli takımlarının teknik direktörleri görevlerini bıraktı.
İlk maçında İsveç'e 5-1 mağlup olan Tunus'ta ise Teknik Direktör Sabri Lamouchi, turnuva devam ederken görevden alınan ilk isim oldu.
Kimse çıkıp da "Canınız sağ olsun, size villalar hediye ediyoruz" demedi.
Kimse başarısızlığı alkışlamadı.
Kimse başarısızlığın üzerine ödül yağdırmadı.
Çünkü gelişmiş spor kültürlerinde başarısızlık sorgulanır.
Sorumlular hesap verir.
Hatalar masaya yatırılır.
Yeni bir sayfa açılır.
Peki biz ne yaptık?
Dünya Kupası'nda büyük hayal kırıklığı yaşayan milli takımımızın ardından kamuoyuna yansıyan iddialara göre futbolculara Bodrum'da villalar ve milyonlarca dolarlık ödüller verildiği konuşuluyor.
16 milyon dolar verilmiş.
Eğer bu iddialar doğruysa,
İşte o zaman asıl problem sahada oynanan futbol değildir.
Asıl problem, başarısızlık ile başarının birbirinden ayırt edilememesidir.
Çünkü ödül, emeğin ve başarının karşılığıdır.
Başarısızlığın tesellisi değildir.
Bugün çocuklarımıza hangi mesajı veriyoruz?
"Çalışırsan kazanırsın" mı?
Yoksa...
"Başaramasan da ödülünü alırsın" mı?
İşte gelecek nesilleri şekillendirecek olan anlayış tam da budur.
Futbolda gelişmiş ülkeler kaybettiklerinde aynaya bakıyor.
Biz ise aynayı kırıp alkış tutuyoruz.
Sonra da neden dünya futbolunun gerisinde kaldığımızı tartışıyoruz.
Başarısızlığın ödüllendirildiği yerde rekabet ölür.
Rekabetin öldüğü yerde kalite düşer.
Kalitenin düştüğü yerde ise başarı sadece hayal olur.
Elbette milli futbolcularımıza hakaret etmek doğru değildir.
Onlar ay-yıldızlı formayı taşırken emek veriyor, mücadele ediyor.
Ancak milli formayı giymek, eleştiriden muaf olmak anlamına da gelmez.
Çünkü o forma, sadece gururun değil, sorumluluğun da simgesidir.
Dünyanın güçlü futbol ülkeleri, başarısızlığın ardından hesap soruyor.
Biz ise başarısızlığın ardından ödül dağıtıyorsak...
Ortada yalnızca bir futbol sorunu yok demektir.
Ortada bir yönetim anlayışı sorunu vardır.
Ve unutmayalım,
Başarısızlığın ödüllendirildiği bir sistemde, başarı istisna olur.
Başarıyı ödüllendiren toplumlar zirveye çıkar.
Başarısızlığı ödüllendiren toplumlar ise aynı hataları tekrar tekrar yaşamaya mahkûm olur.
Belki de bugün kendimize sormamız gereken en önemli soru şudur.
Dünya başarısızlığın hesabını sorarken,
Biz neden başarısızlığı ödüllendirmeyi tercih ediyoruz?