Yaşatmışım, Yaşamamışım SANMIŞIM!!!
Orta okul yıllarından bu yana hep derli toplu birisiydim...altmış kişilik sınıfta üçer kişilikti masalarımız...sıra arkadaşlarımla kavga eder dururduk çoğu zaman...ben hiç çizik atmamıştım masalara yada herhangi bir duvara...devlet malına yada özel eşyalarıma hep sahip çıktım...bi zaman sonra sıra arkadaşlarımıda kendime benzettim...biz üç kişinin : defterlerimiz ve sıramız takdire şayendi...okullar bitti...iş hayatı ev hayatı derken evlilik hayatı başladı...
Titizlik zamanla hastalığa ulaştı ve evde yaşayan çocuğum ile eşim durumdan rahatsızlık duymaya başladılar ...ben olayın bu denli çıkılmaz olduğundan bi'haber devam ediyordum temizlik hastalığıma...sabah evden herkes gidiyor alıyorum elime çeşit çeşit temizlik ürünlerimi ve başlıyorum bıraktığım yerden yalayıp yutmaya...
Akşam gün bitiminde eve gelen eşim ve çocuğum beni bıraktıkları gibi bulmaktan yorulmuşlardı da ben kendimi yormaktan yorulmamıştım...
Böyle bir gündü o gün:eşim eve erken geldi benimle vakit geçirmek için fakat işimin bitmediğini ve bugün onunla dışarıya çıkamayacağımı söyleyince kaşlarını kaldırarak bana sesini yükseltmeye başladı...artık yeter.kendi evimizde özel hayatımız kalmadı,oraya basma,çorabını değiş,lavaboları temiz tut,çıkardığını kirli sepetine at,ıslak ellerle prizlere leke yapma...off bunalttın bizi artık yeter...bırak ev dağılsın.biz koltukların üzerindeki yastıklarla savaş yapalım,yere bişeyler dökülsün...dökülsün ki bu evde yaşam belirtisi olsun diyerek feryat edip kapıyı vurdu gitti...
Elimde ki bezle öylece kaldım.çöktüm yere ve düşündüm...evet ben ne yapıyordum böyle.sanırım abartmıştım olayı.hem onların özgürlük alanlarını kısıtlamıştım hemde kendimi ziyadesiyle yormuş bitirmişim...
Dönüm noktası yaşattı eşim bana o gün...
Şimdi eskisi gibi değilim...55yaşındayım doktor doktor geziyorum...temizlik hastalığı tehşisi koydular belimde ki ve kolumda ki ağrılara.zaten istesemde yapamıyorum artık..anladım ki: aşırıya kaçıp herşeyimi ertelemişim...
Neyse ...ben diyorum ki:kendinizi önemseyin ve hayatınızı ertelemeyin...hayatın içinde herşey fazlasıyla nankör...yaptığınız temizlik bile...yaşattığınızı ve yaşamadığınızı sandığınız an'lardan uzak durun...
Hayat şahane...