Bir zamanlar insanlar pazara elinde listeyle giderdi. Şimdi alışveriş sitelerinde parmaklarımız geziyor; ne aradığımızı bilmeden, ne bulursak onu istiyoruz. Çünkü artık ihtiyaçlarımız değil, boşluklarımız yönetiyor bizi.
Modern insanın en büyük trajedilerinden biri canı sıkılınca düşünmek yerine tüketmesi...
Üzülüyor… alışveriş yapıyor.
Sıkılıyor… sipariş veriyor.
Kendini değersiz hissediyor… yeni bir şey satın alıyor.
Mutlu mu? Hayır.
Ama kargosu yolda!
Eskiden insanlar ev yapardı. Şimdi “kombin” yapıyor.
Eskiden komşuya gidilirdi. Şimdi sepete gidiliyor.
Eskiden çocuklar sokakta büyürdü. Şimdi algoritmaların içinde büyüyor.
Ve en korkuncu da artık hiçbir şey yetmemesi…
Dolap dolu ama “giyecek hiçbir şey yok.”
Telefon yeni ama “kamera eski kaldı.”
Ev güzel ama “şunun evi daha iyi.”
Maalesef tüketim kültürü bize şunu öğretti:
“Sen yeterli değilsin. Bir şey daha alırsan tamamlanacaksın.”
Bu yüzden insanlar artık ürün değil, kimlik satın alıyor.
Bir kahve bardağıyla “cool”,
bir ayakkabıyla “özgüvenli”,
bir telefonla “değerli” hissedeceğini sanıyor.
Dünyanın en büyük yalanlarından biri de mutluluğun satın alınabileceği yalanı.
Oysa dikkat edin…En hızlı tüketilen şey artık ürünler değil,insanlar…
Sabır tüketildi.
Nezaket tüketildi.
İnsan ilişkileri tüketildi.
Vicdan bile artık “stokta yok” gibi.
Bir kıyafeti değil, bir ömrü hızlı yaşıyoruz artık.
Her şey “hemen gelsin” istiyoruz.
Yemek hızlı, internet hızlı, ilişkiler hızlı, ayrılıklar hızlı…
İnsanlık sanki mikrodalgaya konmuş gibi.
Ve modern(!) dünya bize sürekli bağırıyor:
“Daha fazlasını al!”
“Daha iyisine sahip ol!”
“Geri kalma!”
“Yeni model çıktı!”
Kimse dönüp şunu sormuyor:
“Bu kadar şey alıyoruz da neden hâlâ mutsuzuz?”
Belki de sorun sahip olduklarımızda değil, kaybettiklerimizdedir.
Çünkü insan bazen bir eşya eksikliğinden değil;
anlam eksikliğinden yorulur.
Şimdi düşünün…
Evler büyüdü ama sofralar küçüldü.
Ekranlar büyüdü ama muhabbetler azaldı.
Kargo sayısı arttı ama kapı çalan dost kalmadı.
İnsanın trajikomik hâli var ortada. Bir yandan “minimalist yaşam” videoları izliyor,
öte yandan indirim kovalamaktan parmak kası gelişiyor.
Artık insanlar AVM gezmiyor.
Adeta duygusal destek ünitesine gidiyor.
Canı sıkılan alışveriş merkezine gidiyor.
Mutsuz olan kahve alıyor.
Kendini yalnız hisseden telefon değiştiriyor.
Çünkü dünya bize şunu öğretti:
Hissetme… satın al.
Ama hiçbir kredi kartı ekstresi insanın içindeki boşluğu kapatamıyor.
Belki de dünyanın kaynaklarını tüketmeden önce,
içimizde neyin eksildiğini konuşmalıydık.
Çünkü mesele aslında ne aldığımız değil,
Neden bu kadar eksik hissettiğimiz…