Galip geldiğinde hayat bir anlığına güzelleşiyorsa...
Yüzün hiç olmadık kadar gülüyorsa...
Pencereyi açıp tüm gücünle “Bordo” diye bağırırken...
Karşılardan bir yerden koro halinde “Mavi” diye cevap geliyorsa...
Korkma!
Tuttuğun takım düşmez.
Yenildiğinde biraz abartıyorsan…
Gözün hiçbir şey görmüyorsa…
Olur ya! Bazen ağzından çıkanı kulağın duymuyorsa…
İlk aşk gibi tutulmuşsan renklerine…
İfade etmek için kelimeler kifayetsiz kalıyorsa…
Korkma!
Tuttuğun takım düşmez.
***
İstanbul hariç…
Meydanlarda yalnızca şehrinin takımı boy gösteriyorsa…
Çocuklar, gençler senin marşını söylüyor, sloganını atıyorsa…
Maç günleri hayat adeta duruyorsa…
Şifreli kanallara abone olmayanlar, gol attığınızı yükselen uğultudan anlıyorsa…
Korkma!
Tuttuğun takım düşmez.
Bir zamanlar şehrinin takımı Süper Ligde (1. Lig) top koşturuyorsa…
Şimdi amatörde ‘Kırık Kalpler Sokağı’nda oynar gibi oynuyorsa…
Günahı vebali senin boynuna, benim, onun, herkesin…
Eserinle gurur duyabilirsin.
Maçlarına gitmediğin, kaşkolünü takmadığın... Renklerine yabancı olduğun için...
Tutmadığın takım düşer.
***
Mersin’de beş yıla yakın bir süre görev yaptım.
Sahildeki bulvar üzerinde GS, FB ve BJK meydanları var.
Mersin İdman Yurdu’nun da…
İl Müdürü arkadaşlarıma ve ilgililere zaman zaman ilettim endişemi!
“Şehrin meydanları yalnızca o şehrin takımına ait olmalı.”
“Diğerleri!”
“Onlar da bazı kafelerin duvarlarını süsleyebilir, iş yerlerinin…”
Türkiye ekonomisinde ilk onda yer alan Mersin, yalnız bırakıldı; yanlışlar, borç harç derken…
Şehrin çocukları da başka takımları tutunca...
Bu sezon borçları nedeniyle iki kez sahaya çıkamadığı için 3. Lige düşürüldü Yeni Mersin İdman Yurdu...
Oysa 2013 Akdeniz Oyunlarına ev sahipliği yapmıştı.
Şahane bir stadyum ve onca spor yatırımı yetim kaldı.
Gerçi Kadın Basketbol Takımını özellikle tebrik etmek gerekiyor.
Sporun yalnızca “futbol” ve “erkek oyunu” olmadığını gösterdikleri için…
Çimsa ÇBK Mersin, Kadınlar EuroCup’ta şampiyon oldu.
***
“Taraftar” ne demekmiş?
Aslında pek çok kulübün Trabzon’dan öğrenecekleri var.
Şehirde mini bir araştırma yapmalarını öneririm.
İsterlerse en ücra köyüne kadar gidebilirler.
Tamam, Karadeniz gibi olduğumuz doğrudur, zamanlı zamansız patladığımız…
Abarttığımız…
Fakat ana sınıfından önce başlayan bir eğitimden geçiyoruz sanki…
Sezonu bir kupayla kapatsa da kapatmasa da…
Şehri seviyoruz, şehrin takımını…
Bir bütünüz sanki...
“Milyonluk Aile” gibi hissediyoruz.
Bu tarifsiz aşkı ancak yaşayanlar bilir.
Babasının mezarı başında “baba, bizim takım şampiyon oldu” diye ağlayan çocukları gördü bu gözler...
Annesinin mezar taşına Bordo Mavi fular bağlayanları da...
Bizde “futbol” spor olmaktan çıkmış...
Sanat ve siyasetle harmanlanarak sosyolojik karşılığı olan bir kavrama dönüşmüş.
***
Mersin’de çalışırken…
Trabzonlu bir “memur taraftar” olarak pek çok maçta boynumda Mersin İdman Yurdu kaşkolü…
Toroslarda...
Silifke Göksu deltasındaki Paradeniz’de…
Aya Tekla’da…
Şimdi eski fotoğraflara bakıyorum da…
Yalnızca şehrin çocuklarının değil…
Şehirdeki görevlilerin de tutması gereken takım belli.
Kalbindeki senin zaten…
Boynundaki de…
Ve bir şey daha…
Korkma!
Tuttuğun takım düşmez.
Ligden düşse bile gözünden gönlünden düşmez.
***
Amerika’da “Türk Günü Yürüyüşü”nde bile yeri göğü inletiyoruz.
“Bize her yer Trabzon…”
Nereye gitsek Fırtına’yı oraya götürüyoruz.
Bu yazıyı, kupa maçından bir gün önce “kupa sevinciyle” yazıyorum.
“Keyif bizi boğayi” modunda oluruz inşallah.
Ortalık biraz toz duman ama Fatih Tekke’nin de bir bildiği olmalı.
Taraftarın sesi kulaklarında: “Kupayla kapat.”
Alabilir mi?
Olabilir.