1993 yılının yaz aylarında kapıdan içeri girdi.
‘Abi beni Abdullah abi gönderdi’ dedi.
Abdullah, Gazipaşa’da Stüdyo Arkadaş’ın kıdemlisi idi
‘Buyur’ dedim.
‘Ben Şevket Çelik muhabir’ olacağım.
3 makara film verdim gitti. Yomra ve Oymalıtepe’yi birbirine kattı ve döndü!
Hepsinden ayrı, ayrı haber yaptık.
Sonra Sadettin Teksoy’a yaylaları gezdirdi.
Donanımlı muhabir olacakken askere aldılar. Döndükten sonra Refah Partisi İl Merkezine girdi.
Trabzon Gazetesini çıkardılar.
1994 yılında da Refah Partisinin Trabzon Belediyesini aldığı dönemde  Belediyeye geçti.
Belediye eski Başkanı Asım Aykan’ın 1994 ve 1999’da kurduğu kadrolar bugün Büyükşehir Belediye Başkanı Orhan Fevzi Gümrükçüoğlu ve Ortahisar Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç’in kadrolarının omurgaları.
Şevket Çelik, 2004 yılında yerinden alındı, alındığında da Şevket’e sahip çıktık.
Orhan Fevzi Gümrükçüoğlu döneminde İsmail Kaplan ile Belediye’nin hizmet anlamında omurgası oldular.
Orhan Fevzi Gükmrükçüoğlu onları önemsedi onlar da Başkana omuz verdiler.
Bu ikiliye hangi görev verildi ise altından çıktılar.
Bazen beyinlerini, bazen ise vücutlarını çalıştırdılar.
İşten korkmadılar.
Kaçmadılar,
Hep iş onlardan korktu!
18 ilçede birkaç yıl iftar yemeğini onlar organize etti.
Bir baktık aşçı, bir baktın ki garsonlar!
Sonunda da Trabzon’da Hizmet-İş Sendikası’nın yönetimini oluşturdular.
Yanlarına Ortahisar Belediyesinden benzer şekilde Gazeteci kardeşimiz Yusuf Keskin’i de alarak.
Şimdi İsmail, Şevket ve Yusuf çok güzel bir ekip oldular ve çalışmalarını sürdürüyor.
Dün Memur-Sen Başkanı Mehmet Kara’nın kayınpederinin cenazesinde de vardılar.
Tabutun altına Başkan İsmail Kaplan girdi.
Yönetici arkadaşı, ‘Her tabuta sarılıyorsun başkan, dikkat et’ diye espri yaptı.
Kaplan’ın cevabı:
‘Tabutların altına girelim ki, bizimkine de giren olsun’ dedi.
Acıda sevinçte her zaman her yerdeler.
Ben maşallah diyorum.
İnanıyorum  ki, 2019 yılında önemli yerlerde olurlar.
Sendikacılıkta yukarı gidecekler.
Eğer sendikacılıkta değilse Belediye meclislerinde ve kurullarda olacaklar.
Bu şehrin elbette ki mühendise de ihtiyacı var.
Ama onlar gibi toplumla haşır neyir olmuş.
Toplumun nabzını tutan yürekli isimlere de ihtiyacı var.
Adam seçmiyorlar.
Zengin, fakir demiyorlar.
Tabandan kopmuyorlar.
En önemlisi ter akıtıyorlar.
Geldikleri yeri Oymalıtepe’yi de unutmuyorlar.