10 Şubat 2018
Afrin’den geldi kahreden haber...”Zeytin Dalı Harekatının 22. Gününde 11 askerimiz şehit düştü” diyordu ajanslar.
 
11 Şubat günü, olaydan bir gün sonra, cenazeler henüz gömülmeye başlamışken kendi sosyal medya story yani hikaye bölümünde yayınladı fotoğrafı.
Şu an ismini vermek istemediğim (Sosyal Medyamı takip edenler kim olduğunu biliyor.) O zamanlar AK Parti Milletvekili fakat şu an vekil olmayan kişinin, ailesi yada arkadaşları olduğunu tahmin ettiğim kişilerle, bir restoranda mutlulukla toplaşmış halleriyle, ellerinde ki renkli içecek kadehlerini havaya kaldırarak - şerefe -  pozu verdikleri o fotoğrafı gördüğüm an, hiç vakit kaybetmeden “ 11 şehidimiz var! Azıcık duyarlı olun lütfen! Millet ağlıyor! Analar ağlıyor! Sizin yaptığınız paylaşıma bir bakın! Azıcık hassasiyet!” Diyerek yazdım vekile.
 
Bana göre 11 eve ateş düşmüşken yayınlanan o fotoğraf tam bir faciaydı.
Elbette herkesten aynı duyarlılığı bekleyemeyiz. Elbette herkesin bir başkasının duyduğu acıyı kendi acısıymış gibi hissetmesini de bekleyemeyiz.
İnsanlar başkasının acısına üzülmeyebilirler de...
Buna da eyvallah!
 
Ama toplumsal hassasiyet gösterilmesi gereken böylesi derin bir acı durumda, ben o saygıyı kim olursa olsun beklerim.
Babamın oğlu olsa da beklerim!
 
Ki bizler mahallede komşu öldüğünde 3 gün televizyon açmayıp, başkalarının yasına saygı şiarını benimseyerek büyüyen insanlarız.
 
Geçen haftadan beri tartışıyoruz... İstanbul Belediye Başkanı Ekrem İmamoğlu, deprem ziyaretini yaptı kayağa gitti! Gitmesi doğru mu? Yanlış mı? Neden gitti? Sorularına cevaplar aradık durduk tüm hafta boyunca.
Konu hakkında kendisi bir takım açıklamalar yaparak, ailem, çocuklarım, alışacaklar vs. diyerek savunma yapsa da ben ikna olmadım.
Elbette başkan çocuklarına vakit ayıracak, elbette tatil yapacak... Bu onun en doğal hakkı! Buna asla sözüm yok! Olamaz da!
Sözüm ıskaladığı zamanlamaya...
 
Empati yapıyorum... Hava buz, deprem olmuş, evim barkım yıkılmış, sokakta kalmışım ve çok sevdiğim bir abim beni ziyarete geliyor. Sırtımı sıvazlıyor, bana sarılıyor, derdimi paylaşıyor, beni teselli ediyor, yanımda bir kaç saat kalıyor ve o gün akşamına tatile gidiyor...
Kıskanır mıyım?
Gönül koyar mıyım?
Kırılır mıyım?
 
Hem de çok...
Çok kırılırım...
Seviyorsam çok da incinirim.
 
Sonrası kim ne anlatırsa anlatsın, dinlemem bile...
 
*******************
Tamam Kızılay Skandalı çıktı falan, ama konuşmadığımız, atladığımız bir şey var!
10 Ağustos 2018 tarihini hatırlayalım.
Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, yastık altındaki dolarları bozdurun çağrısı yapınca, bizde ülkece Reis’in çağrısına uyarak koşa koşa bozdurduk dolarları. Kadınlar, erkekler hatta çocuklar bile biriktirdikleri üç beş doları gururla bozdular döviz bürolarında!
El insaf geçen hafta gördük ki; Başkent Gazın, yardım kuruluşu olan Kızılay’a -vergi kaçınmak- için yaptığı bağış cinsi dolar!
Hem de öyle üç beş yüz değil! Tam 8 milyon dolar!
Çıkan Sonuç: Başkent Gaz, vergi vermemek yani devleti kandırmak için Kızılay vasıtasıyla Ensar Vakfına gönderdiği parayı Türgev’e yani ABD’ye göndereceğini biliyordu.
Ee hani doları yurt dışına kaçıran vatan hainiydi?
 
*******************
Siyasi cenahtan Kızılay’ın ilçe yönetimlerine girmek isteyip, ama ne hikmetse bir türlü giremeyen arkadaşlarımın çocuklarına seslenmek istiyorum.
Sizin alın teriyle, tırnaklarınızla kazıyarak girmek istediğiniz kuruma, Başkan Kerem Kınık kendi çocuğu Furkan Kınığ’ı Genç Kızılay Başkanı olarak çoktan yerleştirmiş bile...
Vayyy bee ne müthiş, ne yetenekli, ne çok çalışkan insanlarsınız böyle! Diyorum ardınızdan.
 
Sen başkan, çocuğun başkan, eş dost başkan!
İnsan biraz hicap duyar!
 
Bitirirken, Şener Şen ve Kemal Sunal’ın Tosun Paşa filminde ki unutulmaz sahne geldi aklıma...
 
Bende paşayım.
Sende paşasın.
Hadi sizde paşa olun.
Herkes paşa olsun!