Ben çocukken, mahallemizde biri öldüğünde televizyon açmazdık. Sadece bizim ev değil, bütün mahalle o yası tutardık. Hele ölen apartmanımızda ise 3 gün hiç açılmazdı o televizyon. Radyodan kısık sesle dinlenirdi haberler. Olurda ses komşumuza giderde, yaslarına saygısızlık olur diye evde patırtı yapmaz,  gülmezdik bile. Komşumuzun duyduğu acıyı, biz hüzünle yansıtırdık her yere. Sonra büyüdüm, âdeti yine devam ettirdim. Apartmanımda varsa bir ölüm bizde o yası kendi evimizde çektik sessizce.

Malum 44 insan kaybettik son patlamanın ardından. Şahsen ben terör saldırılarından üstüme düşen nasibi fazlasıyla alıyorum. Çünkü beni çok üzüyor, üzünce mutsuzlaştırıyor ve mutsuzlaşınca da yazmamı kilitliyor orada yaşanan acılar. Empati yapıyorum mutlaka… Ölenlerin o an hissettiklerini, arkada kalanların yaşadıklarını gözümün önüne getiriyorum. Onlarla istedikleri gibi veda edememiş olmalarının derin acısını duyuyorum iliklerime dek. Ve neredeyse 3 gün boyunca adeta hayalet gibi dolaşıyorum. Yazmaya elim gitmiyor. En son hamile polis memuru şehit olduğu gün sabaha kadar ağladım sanki kendi ailemin bir ferdiymişçesine gözümün yaşı hiç durmadı. Düşünsenize adeta gözbebeğiniz gibi baktığınız, koruyup, kayırdığınız evladınız hamile ve…
 Benim kalbim dayanmıyor. Peki ya siz sevgili milletvekilleri? Ey milletin vekilleri? Kıyametten tam bir gün sonra nasıl olur da ekran karşısına geçip güle oynaya poz vererek gıyapta açılış yaparak kurdele kesersiniz? Bunu nasıl yaparsınız?
Nasıl?
 Diyorum ya bazen bizimkiler ciddi anlamda akılı tutulması yaşıyorlar! Hadi önceden belirlenmiş tarih vardı, hadi açılışı yapılmak zorundaydı da Sayın Cumhurbaşkanımız ve Sayın Başbakanımız orada canlı canlı açılışı yapmak durumunda kaldılar diyelim… Peki ya siz? “ Gıyabında açılış, kurdele kesmekte ” neyin nesi? Hele o gülen yüzleriniz! Milletiniz ağlarken sizin o gülen yüzleriniz! Bu kareyi de hiçbir zaman unutmayacağım!
Kendi çocuklarınızı yere göğe sığdıramazken orada yatan 44 insana bu saygısızlığı nasıl yapabildiniz? Bence azıcık empati yapında sizi oralara oturtan milletinizin acısını anlamaya çalışın! Yoksa bu gidişle millette sizi anlamayacak!
*******
Yıl 1941… Yer İstanbul Limanı.
Nazilerden kaçan Yahudileri Filistin’e götürmek için Romanya’dan yola çıkan 768 Yahudi’nin bulunduğu “Struma” adlı gemi İstanbul Limanına demirlemek ister. Fakat İngiliz baskısı tam 70 gün boyunca geminin limana yaklaştırılmasına izin vermez ve gemi içindeki yolcularla birlikte Karadeniz’e çekilir. Struma 24 Şubat 1942’de bir Rus denizaltısı tarafından torpillenir ve 103’ü çocuk 768 Yahudi oracıkta ölür. Saldırıdan sadece bir kişi sağ kurtulur.
Rivayet o ki, Yahudiler Mavi Marmara baskınıyla o günün intikamını almış oldular.
Sonrasında Yahudilerle ilişkileri kestik, Yahudilerin sahibi olduğu Coca-Colaları yollara döktük hatta Rize de bir bakkal abimiz çok kızmıştı da Coca- Cola şişelerini buzdolabıyla birlikte idam bile etmişti. İdamı da yine Yahudilerin sahibi olduğu akıllı telefonuyla görüntüleyip yine Yahudilerin sahip olduğu yazılım firmalarının icadı olan “ Sosyal Medya ”  sayesinde tüm dünyaya duyurmuştu. Anlayacağınız fena halde almıştı intikamını dünyada her şeyin sahibi olan Yahudilerden!
Neyse aradan zaman geçti…
 Yıl oldu 2014… Mavi Marmara olayından sonra O dönem başbakan olan Sayın Recep Tayyip Erdoğan; Eğer otorite Türkiye’de bizsek biz zaten izni verdik! Dedi.
Sonra yıl oldu 2016… Yine Mavi Marmara… Yine Sayın Recep Tayyip Erdoğan. Ama bu defa Cumhurbaşkanı “ Kusura bakmayın da siz o dönemin başbakanına sordunuz mu giderken? “ dedi. Ve ilişkiler hafiften düzelme yoluna girdi gibi.
E pek tabi ne oldu? İnsanlar da birbirine girdi! “ Yahu dün öyle dedin bu gün böyle! Bu ne çelişki? “
Bende diyorum ki; İsrail bu… Asla durmaz. Endişem; Filistin’e yapılacak yeni bir saldırı karşısında “ İyi de siz Türkler de bizim yanımızdaydınız ya” demeleri…
Ve son olarak dikkatimi çeken bir husus… Ülkemize yerleşen mülteci Suriyeli hangi kadını görsem kucağında bir bebe!
Hayır, yani adamlar ülkelerinde savaşmayıp buraya sevişmeye gelmiş gibiler de, o bakımdan…
Huzur dolu, acısız bir bayram geçirmeniz dileğimle.