Ziyad Nemli, Orhan Kaynar, Ömer Güner, Ayhan Kıyak, Suavi Kaptan, Mehmet Tan, Turgut Özdemir, Ahmet Kayacık, Harun Yavruoğlu..

Ve diğerleri. Trabzon’da birlikte görev yaptığım, tanımaktan onur duyduğum, meslek büyüklerim…

Göçüp gittiler.

Necati Tuzcu, Rize basınında duayen gazeteci idi. Rize ile birlikte anılıyordu. Mesleğine âşık, renkli kişiliği vardı. Çok temiz, yürekten bir dosttu.

O da aramızdan ayrıldı. Mekânı cennet olsun. Hepsine rahmet diliyorum. Çünkü dün yoktur, bugün var, yarın ne olacağı belli olmaz.

                                                   *

Sevgili Okurlarım, bugün siyasetten uzak, derin konulara değinmeden, ruh halimi anlatan, özlemlerimi aktaracağım. “Bana ne senin ruh halinden?” diyenlere de saygı ile selamlıyorum. Arada bir  hüzünlenmeyi severim..

Cahit Külebi’nin “Benim doğduğum köyde Ceviz ağaçları yoktu, ben bu yüzden serinliğe hasretim” diye başlayan“Hikâye” adli şiirinde olduğu gibi, ben de köyümün yok olmuş tüm özelliklerini özledim..

Dağların tepelerinden inen, kayalara çarparak uğuldayan, Fırtına Vadisi’nden salınarak akan, insanın ruhunu tazeleyen suyun sesi ile büyüdük.

Ayder’in, Sırt yaylanın, dahası Kaçkar’ın tepelerini yalayarak ormana inen, yaprakları okşayarak yayılan, yorgun yeşilin, güz kızılının kokusuyla yoğrulmuş rüzgârın sesi hayatımızın bir parçasıydı… Her ne kadar bölgedeki HES inşaatları yüzünden bu güzellikler yok oluyorsa da

                   *

Yaylaya gidenlere, sonbaharda dönenlere, göç yolunda çıkanlarla onları uğurlayanların birbirine karıştığı kuşların ve kuzuların sesi ile sabahları uyandım.

Benim okumam için çırpınan, yırtık Trabzon lastiği ile köyden Ardeşen’e, 20. km yolda, sırtıyla odun taşıyan rahmetli anacığımı hatırladığımda, yüreğimde oluşan acılarla olgunlaştım.

Maddi durumu iyi olan arkadaşlarımın sırtındaki güzel montlara bakarak, “Keşkebende de olsa” dediğimi hatırladım.

 Almanya’dan köye gelen gurbetçilerin bana verdikleri 1 Mark’ın heyecanıyla yaşadım.

Bayram günlerinde giyeceğim ve yastık altında ütülediğim yamalı pantolonla büyüdüğümü hatırladım.

Sarının, kırmızının tonlarına bürünmüş, her yapraktan dağılan hüznün, ayrılığın korkusuyla yaşadım.

Sahilden, ya da Büyük Şehirlerden gelenlere, yurt dışındaki gurbetçilerimize, hayranlıkla bakarak büyüdüm.

Suyun, rüzgârın, sarp kayalara yağan karların, çobanlık yaptığım hayvanların çıngırak seslerinin, denizi andıran sise karıştığı anlarda, kuzularımı kaybederim endişeleriyle yaşadım.

                                                   *

Ağustos sıcağında derin vadinin devasa kayalıklarından adeta püsküren Ayder’i özledim.

İnsanın içinden, derdi, tasayı alıp götüren billur renkli Fırtına’yı özledim. Çocukluğumda tuttuğum, günümüzde yok edilen kırmızı benekli alabalığı, Dere mezrayı özledim

Suya düşen yapraklar Mevlevi dervişler gibi semaya dönen buz gibi suyu oluşturduğu” Uzungöl’ü ” özledim, Sümela’yı, Sultan Murat’ı. özledim.

Yıllarca muhabirlik yaptığım Trabzon’u, Uzun sokağı, Kunduracılar caddesini, paramız olmadığı için veresiye yemek yediğimiz Polat Usta’yı, Arafıl Boyunu, Erdoğdu’yu, Uzunkum’u,.

Dahası 12 yılımı geçirdiğim Trabzon’u ve tüm Trabzonluyu özledim. Eşim olan Meliha Yazıcı ile ilk tanıştığım, Karadeniz Teknik Üniversitesi kampüsünü özledim.

*

 Kışın beyaz sesizliğin kapladığı, İlkbaharda taze yeşilin, eflalatun komarların ahengine bürünen yaylalarımı özledim.

Kuzularımı, saf temiz insanımı, yok edilmemiş ormanlarımı, misafirperverliği, doğallığı, köydeki eski düğünleri, imeceleri, akşamları toplanıp, lamba ışığında kuzine’nin etrafında yapılan sohbetleri özledim.

Tencerede kaynayan lahanayı, mıhlamayı, altın sarısı gibi mısır ekmeğini, yoğurdu turşuyu, hamsiyi özledim.

Gerçek insanlığı, karşılıksız dostluğu, entrikasız yaşamı özledim. Hayallerimi yüzdürdüğüm ırmakları, gölleri özledim.

Ayrı kaldığımda üzüldüğüm, özlediğim dostlarımı özledim... Dağından çıkan küçük dereler birbirinden güzel bütün yaylaları özledim.

Ahşap kokuların sindiği, yok edildiği 100 yıllık ahşap evlerini, serenderlerini, yayla göçlerindeki şenliklerini, artık mumla aradığımız bahçemizdeki hormonsuz sebze ve meyveleri özledim

Senettin, sepetin olmadığı, sözün namus olduğu güven dolu mertliği özledim.

Köy kızlarının, çay bahçelerinde, ya da yayla yollarında sırtındaki yüküyle nişanlısına bir “merhaba” demesinin, ya da lamba ışığında yazdığı iki satır mektubunu verebilmenin güzelliğini özledim…

Kısacası... Doğduğum ve büyüdüğüm coğrafyanın dağını taşını, suyu, havasını, insanını ve her şeyini özledim… …

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.