Kalem ve kağıt. iki değerli dost...
Yanyana geldiklerinde çok güçlü, ayrı kaldıklarında anlamsız olan bu iki dostu doğru kullanmak gerekir...
İkisinin birleştiğindeki güç birilerini boğar,bazen mutlu eder bazende düşündürürken güldürür...
Eğlencelidir onlarla muhattap olmak.
Çoğu zamanda tehlikeli!!!
"Söz uçar yazı kalır"derler,doğru derler...
Yazmak:içsel duygudur.her yazdığın sen değil,sende yazdığın değilsin!
Hayallerle beyaz sayfalarda dans etmektir.
Satır aralarına sıkıştırmaya çalışırsın tüm dünyayı...
Ve başarırsın!!!
Çünkü lezzetli ve eğlencelidir YAZMAK...
Bence herkes susmalı ve yazmalı.çünkü konuşurken bazen ağzımızdan çıkanları kontrol edemeyebiliyoruz.
Fakat yazarken durum farklı oluyor.
Yüzleşme gibi ikinci baskı olduğundan düzeltiyorsunuz cümlelerinizi...
Ve sağlıklı iletişim söz konusu oluyor.
YAZAN olmak ise bambaşka birşey.
Birçok yazarım diye ortalarda türeyenlere bakıyor ve takip ediyorum da acıyorum hallerine...
Başka şahsiyetlerin hayallerini çalıp kendi sayfasına aktarıyor,kendi ruhundan çıkmış gibi yazdıkça yazıyor çaldığı hayalleri.sonrasında da ben YAZAR-IM diyebilecek kadar cesaret buluyor kendinde...
Oysa okuyucu denen değerli varlıklar herşeyin farkındalar...
Mecbur değilsin ki yazan olmaya!!!
Yazan yazmış zaten sen baksana işine...
Yeteneğin yoksa birilerinin kalemi ile ne yaptığını sanıyorsun ki!!!
Ayrıcalıktır YAZAN OLMAK!!!
öyle şeyler gördüm ve duydum ki isimlerini yazsam size eminim ben kadar şaşırır inanamazsınız!!!
Onlar zaten kendini biliyor...
Kalem ve kağıt konuşabilse iki tokat atar bu meziyetsizlere lakin konuşamıyorlar...
Yani demem o ki ;
YAZMAK VE YAZAN OLMAK gönül işidir hırsızlık işi değil...
Değerli kalemdaşlarıma saygı ve sevgilerimi sunarım.
Vasıfsız ve meziyetsiz olanlarada sadece işinize bakın diyebilirim!!!
Yazan zaten yazıyor...
Yasminkorkut