14 yaşında bir erkek çocuk annesiyim.boşandıktan sonra hayatıma uzunca bir dönem kimseyi almadım.bu defa yanlışa düşmemek için mantığımla hareket etme çabasını verirken tabiki de yapamadım ve aşık oldum...
Benim gibi değildi fatih,ilk kez evlilik yapacaktı ki ben evlenme taraftarı hiç değildim ama dedim ya o ilk kez evlenecekti ve baba olmayı istiyordu...
Bir müddet arkadaşlık yaptıktan sonra evlendik...ailesi ziyadesiyle karşı çıksa da fatih dinlemedi ve bizi onlara kabullendirdi...yani en azından ben kabullendiklerini sandım...Birkaç ay sonra sorunlarımız başladı ailesi ile.Arada kalan fatih ;beni kaybetmemek için kafa tutuyordu hayata ve ailesine...ama ben çok yorulmuştum...5yıl geçmesine rağmen beni kabullenmemiş olmaları sinirimi geriyordu.bir müddet sonra fatih'in bana olan  tutumunuda görmez oldum ve karı koca kavgalarımız sıklıkla başlar oldu...

Biraz uzaklaşmak için fatih'le konuşup annemlerin yanına ANKARA'ya gittim...
Gitmeden iki gün önce orada ki arkadaşlarımla program yaptık,uzunca zamandır görüşmemiştik,bi mana ile özlem gideririz diye düşünerek...
3 arkadaş annemlerden beni aldılar ve diğer arkadaşımıza gitmek üzere arabaya bindik...eski günlerde ki gibi son ses müzik açtık ve bastıkça bastık gaza...
Gerisini hatırlamıyorum.Hastane odasında açtım gözümü.Belim ve kolum kırılmış.Bir kaç ameliyat olmuşum,yüzümde patlayan cam parçalarının izleri...
Kabus gibi 2 ay...

Nefes aldığıma şükredip önceliklerim değişti bu kaza ile birlikte...
Meğerse nekadar çok boş işlere kafa yormuş ve üzmüşüm kendimi...
Dönüm noktasıydı bu yaptığımız kaza...
Ölümle dans ettik...

Peki ama hayatın tadına varmak için bu denli ölümle yüzleşmek mi gerekiyordu???
Elbette ki hayır,ama bazen yaşadığımız ŞER olaylar bizlerin bakış açısını değiştirip büyümemizi sağlıyor...
ŞER olaylara düşmeKTen RABBİM BİZİ KORUSUN İNŞALLAH...