Hele de kız çocukları için ilk aşk'tır,güçtür,özgüvendir,sığınılan dağ'dır,ağlanılan omuzdur babasının varlığı...
Kafasında öyle bir yer verir ki babasına dair,hayatına yön verirken bile: babam gibi olmalı der kısaca...
Ölümsüzmüş gibi bağlanır o koskoca ölümlüye...
Nazlanır,kızar ve de çok sever babasını evlat...
40 yaşında da olsa yine nazlanır,kızar ve de çok sever babasını evlat...
Ve bir gün o güvendiği dağlar yıkılır.
Toprak altına gömmek zorunda kalır ölümsüz sandığı ölümlüyü...
İşte o gün büyüdüğünü ve yanlız yürümek zorunda olmanın eziyetini anlar evlat...
Nazlanacağı ve dayanacağı dağ yoktur artık,acısı ne büyüktür babasızlığın...
Gücünüzün tükendiğini ve ağlayacak omuzunuzun olmadığı için ağlamamak zorunda hissedersiniz kendinizi...
Veee kocaman bir boşluk...
Bir varmış...
Bir yokmuş ....
Babalar günü diyorlar bugün.
Babanın bir günü mü olurmuş!!!
Baba hep babadır....
Bir güne sıkıştırmayın babanızı!!!
Dün bugün yaşanmıyor...
Arkanızda ki dağ'ın farkına varın ve bunun tadını çıkarın....
UMARIM SİZ BÜYÜMEK ZORUNDA KALANLARDAN DEĞİLSİNİZDİR!!!