Yazının başlığını, “İnsan kimdir?”, “Nasıl insan yetiştirelim?” biçiminde de yazabiliriz. Gerçekten bunca yıl öğrenim gören çocuk ve gençlere bu soruların cevabını verecek bir ders veya bir konu var mıdır? Bildiğim kadarıyla yoktur. İnsanın kim olduğunu bilmeden, nasıl insan yetiştireceğimizi nereden bilebiliriz ki? Kaldı ki, nasıl insan yetiştireceğimize ilişkin soruların cevaplarını düşünen yok. Oysa insanı anlamadan, insanın nasıl olması gerektiğini anlamak da mümkün değildir. Okul denilen kurumda insan yetiştirmekten çok, var olan bireylere bir takım bilgileri ezberletmekten başka bir iş yapmıyor. Bundandır ki, sınavlar bitince okullar da anlamsızlaşıyor.

Bugünkü yazının başlığı Üstad Necip Fazıl’ın “Sual-Cevap” şiirinden alıntı. 
İşteoşiir(beyit):

“Sual: Ey veli, insan nasıl olmalı, söyle!
Cevap: Son anda nasıl olacaksa, hep öyle…”
İnsanın nasıl olması gerektiğini veciz bir biçimde bundan daha açık nasıl ifade edebiliriz? İnsan sadece dünyaya bakarak kendini yetiştirip, bütün mesaisini bu dünyanın nimetlerini har vurup harman savurarak yaşarsa, “son anda” zor duruma düşer. Bu dünya, öte dünyanın tarlasıdır. Bu dünya, bir “oyun ve eğlence” yeridir. Yunus öyle demiyor mu?
“Mal sahibi mülk sahibi, hani bunun ilk sahibi?
Mal da yalan mülk de yalan, var biraz da sen oyalan!”
Doymak bilmeyen nefsin, eğitilmemesi durumunda azgınlaşması doğaldır. Çünkü nefis doymak bilmez. Nefis, “son anı” da düşünmez. Ama okullar nefisten hiç bahsetmez; insanın alabildiğine fazla harcama yapması için rekabet duygusu ile yetişmesi için çaba sarf eder.
“İnsan nedir? İnsan bu dünyada neden var?” soruları, hiç bizi KPSS kadar ilgilendirmedi. Hatta Trabzonspor kadar da ilgi duymadık bu tür sorulara!
Son söz: İnsan “son anda” nasıl olacaksa öyle yaşayabilirse, yaşadığı hayat anlam kazanır. Aksi halde anlamsız bir hayatın öznesi olmaya mahkumdur.
 Ramazan ayı, hayatın anlamını kavramamıza katkı yapabilirse, boşuna açlık çekmemiş oluruz.