Ülkelerin sınırları olduğu gibi kişilerinde sınırları mevcuttur.
Bazılarına göre tabi ki..
Yansıtıldığı kadarını biliriz fakat bir zaman sonra tüm sırlar ortaya dökülür hemde tüm ihtişamı ve de acısıyla.
Sınır diye adlandırdıklarımızdan eser kalmayıp bocalamaya düşeriz.
Ne yapacağımızı bilemeden savruluruz.
Arayışlar ve kaçışlar başlar.
Ne aradığını bilirsin,ne de nereye kaçtığını! Hatta neden kaçtığını...
Ruhunun bilinmezliklerinde yok olmak istersin fakat onuda yapamazsın...
Küçük bir kız çocuğu:babasının nelerle uğraştığını bilemez.mevkî mertebesinde rahatlık içinde hayat sunar ailesine.lakin yetinmez...
Sorgulamaz eşide ne yaptığını.güveni tamdır kocasına.yanlış yapmaz ki o!!!
Ülkeyi koruyan bir adam bizi de korur güvencesiyle tam teslimdir.
Çok uzun zaman sonra ayyuka çıkan sırların altında boğulurken mesaj gönderir eşine:
BENİ BOŞA.ÇOCUKLAR SOYADIMDAN ÇIKSIN.BU UTANCI DAHA FAZLA YAŞAMASINLAR!!!diye...
Dik duran,sınırları olduğunu sandığımız bir çok adamın sınırsız olduğunu gördük!!!
Ülkemizi dağıtmaya çalıştıkları gibi:o küçücük kız çocuklarınında içdünyalarını parçaladılar...
Başka sınır kapılarını zorlayıp ne aradıklarını bilmeden kaçtılar,kaçabildiklerini sanarak...
Öyle hazin hikayeler çıktı ki o sınırların altından !!!
Ben sadece çocuklara takıldım...
Olan bitenden habersiz çocuklara...
Onlar ne sınır bilirler ne sinir!!!
Kişilerin mevkî egoları olduğu sürece daha çok sınırlar ihlal edilecek...
Oysa herkes haddini bilse:ne çocukların iç dünyaları parçalanır,ne ülkeler savaşır ne de adam sandıklarımız yerlerde sürünür!!!
"BEN" demeyi bırakıp "BİZ"demeyi öğrendiğimiz gün,ülkemizde,evimizde huzura erecektir!!!
Umuyorum yaşanılanlardan herkes alması gereken dersi almıştır!!!
Üzerinden yıllar geçse de sır ve sınır diye bişey kalamayabiliyor!!!
HADDİMİZİ BİLMEDİĞİMİZ İÇİN!!!
Güzel günlerin bekçisiyiz...
Evlatlarımız için...
Ve nöbetteyiz...