Yaz bitti... 
Geldi sonbahar...
Güneş sıcacık yaydığı ışınlarını yavaş yavaş çekiyor yeryüzünden...
Bulutlar dolu dolu dans etmeye çalışıyor ...
Tüm varlıkların iç dünya'sında  koşuşturma başlıyor,üşümekten korunma adına...
Okullar açıldı,daha iyi geleceğe sahip olsunlar diye evlatlarımızın peşinde koştukça koşma koşuşturması...
Yağmurlar başladı,bağ-bahçe helak olmasın diye çareler üretme koşuşturması...
Ödeyeceğimiz doğalgaz faturaları ve yakacağımız odunlar boşa gitmesin diye evlerimizi korunaklı hale getirmeye çalışma koşuşturması...
Hasta olmamak adına kalın giysiler ve çizmeler almaya uğraşma koşuşturması...
Dünya dönüp mevsimler yer değiştirdiği sürece bunları yaşayacağız ve yapacağız...
Bazen isteyip kolayca,bazen de istemeden zorla...
Bir yerlerde yanlış yapıyoruz ama nerde???
Evet bunun adı hayat!!!
Öyle yada böyle geçip giden bir hayat!!!
Dün bugün yaşanmıyor,bugün de yarın yaşanmayacak olmasına rağmen olanca hızımızla kaptırdık dünya'nın eziyetlerine kendimizi...
Eziyet diyorum çünkü;mecburiyetlerimiz kendi iç dünya'mızı ısıtmadığımız sürece bu döngü eziyete dönüşür!!!
Biz ;evimizi-bağ- bahçemizi vs kontrol altına almak zorunda olduğumuz için yırtınıyoruz... şartlarımızı ve cüssemizi zorluyoruz çoğu zaman ve kendimizi en ama en sona atarak koştukça koşuyoruz kısır döngünün içinde...
Sonra,bir müddet sonra ne kadar yorulduğumuzun farkına varıp üzülüyoruz... üzülürken de olayları daha da büyütüp iç ruhumuzu tam anlamıyla karıştırıyoruz... haydi şimdi çık işin içinden çıkabilirsen!!!
Evet bazı yapılması gerekenler var,var ama bunları istekler ve şartlar doğrultusunda yaparsak ve de kendimizi unutmazsak ne yorgunluk hissederiz ne de yalnız!!!
Şimdi sizi duyar gibiyim:
"Biz bunları yapmazsak her şey arap saçına döner,sonra sen mi gelip düzelteceksin"diyorsunuz!!!
Elbette haklısınız.
Elbette hayat'a dair yapılması gerekenleri yapmalıyız ayakta kalmak için fakat ben diyorum ki;
İnsan olarak bizler Rabbim'in tarafından özenle yaratılmış kullarız... Bir saniye sonrasını bilemediğimiz bu yaşamın içinde koştukça koşarken kendimizi unutmamalıyız!!!
Bizden bir tane daha yok!!!
Önemseyelim bizi!!!
Ruhumuzu üşütmeyelim!!! 
Eğer ruhumuz üşürse;etrafımıza da karlar yağdırırız,işte o vakit nerde kaldı onca koşuşturmalarımız!!!
Yani hep deriz ya;HAYAT BİR SAHNE,İSTEYEN İSTEDİĞİ ROLÜ ALSIN,işte o rolü alırken öncelik iç dünya'nız olsun huzurlu olabilmek için!!!
Sizden size fayda bu bir gerçek!!!
Haydi bakalım ;bugün itibari ile herkes önce kendi ruhunu ısıtsın,sonra herkes ısınır!!!