Mizanda belli olacak!

“Nereye gidiyorsun?” diye sormuşlar bir dervişe.

“Bilmem ki… Gidiyorum öyle işte. Çiçekleri ezmeden, gönülleri incitmeden… Evvelden ezele gidiyorum işte.”

“Peki, nasılsın?” diye sormuşlar.

“Bilmem” demiş.

“Mizanda belli olacak” dedi.

(Mizan: Alacak-vereceklerin hesaplanması. Yani kâr zarar dengesi. Ahirette insanların sevap ve günahlarının tartılacağı ilahî terazi) demektir.

Yani Allah’ın hesabı.

İşte insanın hayatını özetleyen birkaç cümle.

Ne kadar derin, ne kadar anlamlı, ne kadar ibretlik.

Aslında hepimiz gidiyoruz. Kimimiz koşarak, kimimiz sürünerek, kimimiz farkında olmadan. Kimi makamının, kimi parasının, kimi şöhretinin, kimi de dünyanın geçici telaşlarının peşinde.

Ama hepimizin varacağı kapı aynı.

Ne makam kalacak, ne servet, ne şöhret, ne de bugün uğruna birbirimizi kırdığımız o koca koca, küçük küçük meseleler.

Bir gün herkesin defteri kapanacak.

Ardımızdan söylenecek birkaç güzel söz, birkaç dua, bir de bıraktığımız izler kalacak.

Peki, nasıl bir iz bırakıyoruz?

Bir insanın kalbine dokunabildik mi?

Bir yetimin başını okşayabildik mi?

Bir garibin derdini dinleyebildik mi?

Bir düşenin elinden tutabildik mi?

Yoksa makamımızı büyütürken insanlığımızı mı küçülttük?

Kazandıklarımızla övünürken kaybettiklerimizin farkına bile mi varmadık?

Ne acıdır ki bugün insanların birbirine tahammülü kalmadı.

Herkes haklı, herkes alacaklı, herkes kendini kusursuz sanıyor.

Bir çift güzel sözden esirgenen gönüller, bir selamdan mahrum bırakılan insanlar, bir kibir uğruna yıkılan dostluklar.

Oysa bir gönül yapmak, bazen bir ömürlük servetten daha değerlidir.

Bir insanı incitmek bir saniye, o kırgınlığı onarmak bazen bir ömür sürer.

Dilimizden düşürmediğimiz iyilik, merhamet, vicdan ve insanlık; sıra yaşamaya geldiğinde neden bu kadar zorlaşıyor?

Biraz daha az konuşsak, biraz daha çok dinlesek,

Biraz daha az yargılasak, biraz daha çok anlamaya çalışsak,

Biraz daha az kibir, biraz daha çok tevazu taşısak.

Dünya belki de çok daha yaşanılır bir yer olacak.

Unutmayalım ki insanın büyüklüğü oturduğu koltukla, taşıdığı unvanla, cebindeki parayla ölçülmez.

İnsan, kendisine hiçbir fayda sağlayamayacak birine nasıl davrandığıyla büyüktür.

Kimse görmezken yaptığın iyilik, kimse duymadan ettiğin dua, karşılık beklemeden uzattığın el, işte asıl zenginliğin bunlardır.

Ve bir de ah var,

Bir mazlumun ahı, bir annenin gözyaşı, bir yetimin duası, bir garibin kırgınlığı.

Bunların hiçbirini küçümsemeyin.

Çünkü dünya mahkemelerinde aklanmak başka, ilahi adaletin terazisinde hesap vermek başkadır.

İnsan bazen kendisine sormalı,

Ben bu dünyadan geçerken kimin kalbini kırdım, kimin duasını aldım?

Kimin yükünü hafiflettim, kimin omuzlarına yeni bir yük bindirdim?

Bana emanet edilen ömrü nasıl yaşadım?

İşte bütün mesele burada.

Ölümün yaşı yok, zamanı yok, randevusu yok.

Bugün varız, yarın yokuz.

Bir telefonun ucunda aldığımız acı haber, bir mezar taşının üzerindeki iki tarih, bize hayatın ne kadar kısa olduğunu hatırlatmaya yeter.

Dün yanımızda olanlar bugün toprağın altında.

Dün dünyaya hükmedenler bugün bir Fatiha'ya muhtaç.

Öyleyse neyin kavgası, neyin hırsı, neyin hesabı?

Gelin, biraz yavaşlayalım.

Çiçekleri ezmeden yürüyelim.

Gönülleri incitmeden konuşalım.

Kimsenin ekmeğiyle, onuruyla, huzuruyla oynamayalım.

Kırdığımız gönülleri onaralım.

Özür dilemekten, helalleşmekten utanmayalım.

Çünkü bu yolun dönüşü yok.

Ve günün sonunda herkes kendi hesabını verecek.

Ne kadar kazandığımız değil, nasıl kazandığımızdır.

Kaç kişiye hükmettiğimiz değil, kaç gönüle dokunduğumuzdur.

Kaç kapıdan içeri girdiğimiz değil, arkamızdan kaç güzel dua edildiği önemli olacak.

Dervişin dediği gibi,

“Nasılsın?” sorusunun cevabı bugün belki cebimizde, makamımızda, soframızda saklı sanıyoruz.

Hayır.

Gerçek cevap orada değil.

Mizanda belli olacak.

Allah hepimize, arkamızdan güzel konuşulacak, ardından rahmet okunacak, gönüllerde hoş bir seda bırakacak bir ömür nasip eylesin.

Âmin…