Düğümleniyor insan.
Yazamıyor bir şey
Bir gazetecinin en zor anıdır
Bir yakını için, bir tanıdığı bir için haber yazmak, yorum yapmak.
Hele hele bu 30 yıllık yol arkadaşınızsa bu daha da zordur.
Hele bu sizin yol göstereniniz, kaptanınız ise bu en zorudur.
Kader birliği yapmışsanız düğümlenir her bir yanınız. Kilitlenirsiniz.
Kollarınız tutmaz, parmaklarınız tuşlara basmaz, gözyaşlarınız klavyeye damlar
Nefes alamazsınız, soluğunuz kesilir.
1988 yılında Karadeniz Gazetesi’nde tanıdım onu.
Müessese müdürüydü ve kapanmaya yüz tutan bir gazeteyi yeniden ayağa kaldırandı o.
Evet, Salih Çamoğlu’ydu o isim
O güzel insan, o yiğit insandı o.
1991 yılında odasına çağırdı beni, “Zihni seni Karadeniz Gazetesi’nin Rize Büro Şefliği ’ne atıyorum. Orayı ancak sen toparlarsın. Hadi aslanım” deyip sırtımı sıvazlayıp yola koydu beni.
4 yıl boyunca kaldım orada. Rize’de en çok satan gazete olduk. Reklam gelirimiz arttı. Yüzünü kara çıkarmadım, mahcup olmadım ona karşı”
Yıllar sonra tekrar yanına çağırdı beni “Rize’deki askerlik görevin bitti, merkeze geri dönüyorsun” dedi ancak bu sefer Vatan borcuna sıra gelmişti. Alihan Telatar’a devrettim bayrağı
Hani gazeteciyiz ya, güya torpille acemi birliğim Ankara Mamak Muhabere Okulu olmuştu.
Sürekli Salih abi ve Yusuf Turgut’la telefonla görüşüyoruz. Torpilliyim ya dağıtımda beni Rize, Giresun veya Gümüşhane illerinden birine alacaklardı. Rahattım. Hatta askerlik arkadaşlarıma hava atıyordum.
Dağıtımlar okununca “Zihni Ağırman Kıbrıs” denince arkadaşlarım bana dönerek “İyi ki torpilliydin yoksa Somali’ye gidecektin” diye de kafa buldular. Hoş günlerdi.
Asker dönüşü Salih Abi aradı beni gel bakalım dedi
“Oğlum sen bizim evladımızsın. Bizimle başladın, bizimle devam edeceksin” diyerek yeniden Karadeniz Gazetesi’nde ekmek verdi.
Birkaç ay sonra gel bakalım dedi. Bu sefer o dönem Karadeniz Gazetesi ailesine katılan Gökkuşağı Televizyonu (Daha sonra Zigana Radyo TV oldu) Genel Yayın Yönetmenliği görevine getirdim seni dedi.
2002 yılına kadar orada beraberdik ve oradan birlikte ayrıldık. Taka Gazetesi’ni kurduk. Bu sefer de Sorumlu Yazı İşleri Müdürü sensin diyerek bir sorumluluk daha yükledi sırtıma.
Şükürler olsun onun desteğiyle tüm hepsinin üstesinden alnımızın akıyla çıktık.
Her zaman bize şöyle derdi
“Çocuklar önce sağlık, sonra aile saadeti ve sonra para. Buna hep dikkat edin”
Derdin demesine de sen sağlığına dikkat ettin mi Salih abi.
Yüreğimizden vurdun bizi.
Hepimizin içini acıttın.
Dedim ya anlatmak zordur. Diliniz peltekleşiyor.  
Yiğit insan, korkusuz cesur insan,
Ölüm de korkutamadı seni.
“60 yıl dolu dolu yaşadım, 10 yıl daha yaşasam ne olur, yaşamasam ne olur” dedin son nefesini verene kadar.
Ölüme bile meydan okudun.
Bizlere örnek oldun, önder oldun.
Ufkumuzu açtın, yol gösterdin.
Bir arkadaşıma seninle ile ilgili duygularını sordum, yutkundu. Bir kez daha yutkundu ve şu kelimeler tek tek düştü ağzından.
“Sene 2004 iş görüşmesi için Taka Gazetesi’ne gittim. Sekreterlik için, iş görüşmesine geldim dediğimde beni üst katta bir odaya yönlendirdiler. Çekingen bir tavırla odaya doğru yöneldiğimde odada sert görünümlü biri masasında gazete okuyordu. Kapıyı hafif tıkladım, gözlüklerinin üzerinden gel der gibi baktı, bende içeri girdim. Soru sormaya başladı, yüzündeki o sert ifade hiç bozulmadı. Sorduğu sorulara çekinerek cevap verdim. Görüşmenin sonunda yarın gel işe başla dedi. Ertesi gün işe başladım. Sabah erken saatlerde gelir, gazeteleri okur ve çalışanları ona göre yönlendirirdi. İşinde titiz asla taviz vermezdi. Her sabah toplantı yapar, çalışanlarla gündemi tartışırdı. Belli zaman sonra baktım ki o sert görünümün altında aksine düşünceli, merhametli biri var. Her sorunumuzla ilgilenen, bizimle üzülen bizimle sevinen biriydi. Evet, 12 sene geçti geriye baktığım zaman, o kadar anı birikmiş ki. Salih Çamoğlu Allah mekânınızı cennet eylesin, nurlar içerisinde yatın. Sizi hiç unutmayacağız.”
Evet, seni asla unutmayacağız.
Acele ettin abi, son baskıya mı yetişecektin.
Haber vermeye mi geç mi kalmıştın.
Güle güle Trabzon’un her noktasına hizmeti dokunan güzel insan.
Güle güle üstadım.
Ziyad Nemli’ye selam söyle
Orhan Kaynar, Mehmet Tan, Ömer Güner, Ahmet Kayacık, Muharrem Kaya, Refik Karaağaçlı’ya selam söyle
Ayhan Kıyak, Özgün Baran, Muharrem Özağcı, Emin Şefik Yılmaz abimize selam söyle.
Tüm dostlara selam söyle
Bizim senin üzerinde hakkımız yok, varsa da helal ettik.
Sen hakkını helal eyle güzel insan.
Ruhun şad, mekanın cennet olsun.