12 Kasım 2026’da İzmir’de oynanan Türkiye-Belçika maçı, yalnızca bir A Millî Takım karşılaşması değildi; millî takımın oyun planındaki yapısal bir açığın da sınavıydı. Belçika forması giyen Kevin De Bruyne’in maç sonrası sözleri, bu sınavın şifrelerini açıkça ortaya koyuyordu.
“Herkes pası Arda’ya atmaya çalışıyor. Biz de planımızı ona göre yaptık,” diyerek rakibin en büyük silahını nasıl etkisizleştirdiklerini anlattı. Bu sözler, İzmir’deki maçın taktik anahtarına dair önemli bir ipucu veriyordu. Türkiye, sorumluluğu yalnızca Arda’nın omuzlarına yüklemekten bir an önce vazgeçmeli.
De Bruyne’in Arda Güler’e yönelik övgüsü, göründüğü kadar masum bir takdir değildi. “Arda Güler muhteşem bir futbolcu. Türkiye’de gözümüz hep onun üzerindeydi,” sözleri, rakip analizinin merkezine Arda’nın konduğunu açıkça gösteriyordu. Belçika, Türkiye’nin oyun aklını tek bir noktaya sıkıştırıp kontrol altına aldı. De Bruyne’in “Diğer takım arkadaşları daha fazla sorumluluk almalı. Çünkü bütün sorumluluk Arda’nın üzerindeydi,” sözleri de Türkiye’nin kolektif oyunundaki eksikliği gözler önüne serdi. Bu tespit, maç öncesinde de sonrasında da teknik heyetin çözüm üretmesi gereken en önemli başlıklardan biri olarak kaldı.
Türkiye’nin Belçika karşısında öncelikle pas dağılımındaki dengesizliği gidermesi gerekiyordu. Top her seferinde Arda Güler’e yöneldiğinde Belçika savunması yerleşmek, baskının yönünü belirlemek ve pozisyon almak için zaman kazanıyordu. Orta sahadaki diğer oyuncular topu taşıma ve oyunu yönlendirme sorumluluğunu üstlenseydi hücum seçenekleri de artabilirdi; ancak ne yazık ki bu plan da işe yaramadı... Kanat beklerinin bindirmeleri ve forvet arkasından gelen koşular, Arda üzerindeki baskıyı kırmanın alternatif yolları olarak düşünülmeliydi. Bunlar devreye girmeyince Belçika’nın “Arda’yı izole et” planı İzmir’de bir kez daha eksiksiz biçimde sonuç verdi.
İkinci kritik başlık, Belçika’nın geçiş oyununa karşı savunma güvenliğiydi. De Bruyne’in “Doğru zamanda doğru yerdeydim, goller attım” sözü, rakip orta sahanın ceza sahasına doğru zamanlamayla sızma becerisini ortaya koyuyor. Türkiye hücumda Arda’ya bağımlı kaldıkça merkezde top kayıpları yaşandı ve Belçika’nın hızlı hücumlarına alan açıldı. Savunma bloğunun kompakt kalması, orta sahanın top kaybının ardından hızla geri dönmesi ve De Bruyne’in bulunduğu bölgenin sürekli kontrol edilmesi gerekiyordu. Ancak bunların hiçbiri yeterince yapılamadı. Gerekli denge kurulamayınca İzmir’deki maç, taktik bir mücadeleden çok ilk karşılaşmanın tekrarı oldu.
Üçüncü ve belki de en önemli mesele, psikolojik bağımsızlıktı. Genç bir yıldızın üzerine kurulan oyun, o oyuncunun üzerindeki baskıyı artırırken takımın geri kalanının sorumluluk almasını da zorlaştırır. Burada da tam olarak bu yaşandı. De Bruyne’in açıklaması, rakiplerin bu bağımlılığı nasıl değerlendirdiğini açıkça gösteriyor. Türkiye, Arda Güler’i oyunun merkezinde tutarken onu tek çözüm olarak değil, seçeneklerden biri olarak görmeliydi. Sorumluluk paylaşılsaydı Arda’nın yaratıcılığı daha özgürce ortaya çıkabilir, Belçika’nın önceden hazırladığı plan da boşa düşebilirdi. Milli takımın gerçek gücü, tek bir oyuncunun yeteneğinden değil, on bir kişinin birlikte düşünmesinden doğmalı.

Bu arada hatırlatmakta yarar var; Türk Milli takımında sağ bek bölgesinde Doku’yu durduramayan Oğuz Aydın’ın forvet elemanı olmasına rağmen o bölgede oynatılması ve Doku karşısında dökülmesine rağmen oynatılmaya devam edilmesi önemli bir hataydı. Mustafa Eskihellaç o bölgede başarılı olabilirdi. Ayrıca oynanan birinci maçtan ders almamışçasına Belçika’nın golcü oyuncularından ve her iki maçta goller atan Bruyne ile Ketelaere’ye önlem alınamaması kısaca aynı oyuncuların gol atmasına izin verilmesi taktiksel hatalardan bazılarıydı…
İzmir'de oynanan 90 dakika, Türkiye'nin Arda Güler'e mi yoksa takım oyununa mı bel bağladığını açıkça gösterdi. De Bruyne'in sözleri ilk bakışta övgü gibi dursa da rakiplerin en açık sözlü taktik değerlendirmesi aslında. Rakip takımın kaptanı veya herhangi bir futbolcusunun “herkes pası Arda’ya atmaya çalışıyor” demesi Milli Takımımızın nasıl bir taktiksel anlayışta olduğunu ortaya çıkaran ve ders alınması gereken sözlerdi. Bir takımın kaderini tek bir oyuncunun ayağına bağlamak onu yüceltmez, aksine takımı küçültür. A Millî Takım bundan sonraki maçlarını kazanmak istiyorsa önce bu gerçeği kabullenmeli, sonra sahaya on bir kişinin ortak aklını yansıtmalı. Çünkü futbol, en parlak yıldızın bile tek başına aydınlatamayacağı kadar büyük bir karanlık.