Bir koltuğa oturmak kolaydır. Mesele, o koltuğun ağırlığını taşıyabilmektir. Ertuğrul Doğan, Trabzonspor başkanlığına geldiğinde önünde güllük gülistanlık bir tablo yoktu. Aksine, çözülmesi gereken sorunlar, ödenmesi gereken borçlar, aşılması gereken engeller ve her köşesinden ayrı bir fırtına esen bir kulüp vardı. O günlerde muhalefetin sesi yüksekti.

"Bu işi beceremez."

"Bu yükün altından kalkamaz."

"Trabzonspor'un başında kalamaz."

Söylenenler çoktu, inananlar da...

Ama Doğan, kendisine çizilen o karanlık tablonun içinde geri adım atmadı. Çünkü giydiği gömleğin ateşten olduğunu biliyordu. Eleştirilerin, tepkilerin, ağır sorumlulukların farkındaydı. Yine de vazgeçmedi.

Bugün dönüp baktığımızda, tartışılması gereken yalnızca söylenen sözler değil, ortaya konulan işlerdir.

Trabzonspor'u Bankalar Birliği anlaşmasından çıkaran ilk başkan olarak tarihe geçti. Kulübün yıllardır çözüm bekleyen Kartal arazisi meselesinde önemli adımlar attı. Kumburgaz'da 102 dönümlük araziyi Trabzonspor'a kazandırdı. Borç yükünü azaltmak için mücadele etti, kulübün mali tablosunu daha yönetilebilir bir noktaya taşımak adına önemli mesafe aldı.

Bunlar bir günde olmadı. Alkışlarla hiç olmadı.

Bazen bir kulübü ayakta tutmak, sahada gol atmaktan daha fazla mücadele ister. Çünkü Trabzonspor yalnızca doksan dakikalardan ibaret değildir. Onun geçmişi, geleceği, ekonomik bağımsızlığı ve milyonların omuzlarında taşıdığı bir hayali vardır. Doğan döneminde sponsorluk çalışmalarının genişlemesi, kulübün uluslararası görünürlüğünün artması da bu sürecin önemli parçalarından biri oldu.

Ve transferler...

Mohamed Salah gibi dünya futbolunun en büyük yıldızlarından birinin Trabzonspor forması giymesi, başlı başına bir futbol hikâyesidir. Fabinho gibi uluslararası tecrübeye sahip bir futbolcunun, Onana'nın ve geleceğe yatırım olarak görülen Dju'nun kadroya katılması, Trabzonspor'un transfer vizyonunu da gündeme taşıdı. Salah'ın gelişi yalnızca bir transfer haberi değildi. Trabzonspor'un adının uluslararası futbol gündeminde daha fazla konuşulmasıydı. Bugün dünyanın dört bir yanında Trabzonspor'u merak eden, takip eden futbolseverlerin sayısının artmasında bu yıldız transferlerinin payı var.

Bu ilginin şehre, kulübe ve turizme yansıyan bir tarafı da bulunuyor. Elbette hiçbir başkan eleştiriden muaf değildir. Hiçbir yönetim hatasız değildir. Trabzonspor'da yarın da eleştirilecek işler olacaktır. Zaten büyük kulüpleri büyük yapan, eleştirinin bitmesi değil, yapılan işlerin hesabının sorulabilmesidir.

Ancak hakkı teslim etmek de bir erdemdir. Dün "Bu yükü taşıyamaz" diyenlerin bugün ortaya çıkan tabloya da bakması gerekir. Şimdi Trabzonspor'un önünde yeni bir heyecan var. Bordo-mavililer zirve yarışının içinde. Lider Galatasaray ile aradaki puan farkı yalnızca üç. Şampiyonluk hayali yeniden tribünlerde, sokaklarda, şehirde dolaşıyor.

Ama unutulmaması gereken bir şey var:

Trabzonspor'un mücadelesi sadece sahada kazanılan maçlardan ibaret değil. Bu kulübün yarınlarını kurtarmak, ekonomik gücünü büyütmek ve uluslararası alanda söz sahibi olmasını sağlamak da en az şampiyonluk kadar önemli. Ertuğrul Doğan bugün hâlâ eleştirilebilir. Hatta eleştirilmelidir de. Fakat yapılan işleri görmezden gelerek adil bir değerlendirme yapılamaz. Çünkü bazı insanlar koltuğa oturur, bazıları ise o koltuğun sorumluluğunu sırtlanır. Doğan'ın başkanlık hikâyesinde ateşten gömlek vardı. Şimdi o gömleğin altında büyüyen bir Trabzonspor'un hikâyesi yazılıyor. Ve unutulmasın; Trabzonspor'da dün söylenen sözler değil, yarına bırakılan eserler hatırlanır.

BU OYUNCULARLA ÇOK ZOR

Trabzonspor, millî arayı değerlendirmek için Rusya'da Zenit ile oynadığı hazırlık maçından 3-0 mağlup ayrıldı. Skordan çok sahadaki görüntü düşündürdü. U17 ve U19'dan gençlerin oynatılması elbette önemliydi. Ancak asıl soru şu: Transfer döneminde takıma kazandırılan isimler nerede? Bazılarının bilmesi gereken, o formayı giymenin anlam ve önemidir. Ne yazık ki, futbolcusuna gözü gibi bakan bir takım, milyonlarca dolar para ödediği futbolcularına bu ruhu hala aşılayamadı.

Samet, Cenk, Metehan, Umut Nayır ve Mendy... Zenit karşısında beklenen ışığı veremediler. Kaleci Onuralp'in tereddütlü görüntüsü de dikkatlerden kaçmadı. Teknik Direktör Reis’de bu isimleri gördü. Devre arasında yönetimden transfer istemesi doğaldır. Bu isimlere güvenerek yola çıkmak ne kadar doğru, doğrusu düşündürücü. Trabzonspor forması giymek başka, o formanın hakkını vermek başka. Bu takımın hedefleri varsa sahada da o hedeflere yakışan bir mücadele olmalı.

35 yaşındaki Savic'in ilk on birde düşünülmesi ise hiç şaşırtıcı değil. Çünkü tecrübe bazen yaşın önüne geçer. Sahada ne yaptığını bilen oyuncuya ihtiyaç var. Bir de Bouchouari meselesi var. Devre arasında mutlaka takıma kazandırılmalı. Bu takıma önemli katkı sağlayacağına inanıyorum. Trabzonspor'un artık mazerete değil, sahada karşılığı olan transferlere ihtiyacı var. Eğri oturup doğruları konuşalım. Zenit maçında forma giyenlerle yola devam etmek çok zorrr... Çünkü bu forma deneme tahtası değil, büyük hedeflerin formasıdır.

ALTI MAÇ, SIFIR PUAN!

Millî forma büyük lafları değil, büyük yürekleri taşır! Maşallah, ne millî takımmış bu böyle! Bir zamanlar Avrupa'nın karşısına dikildiğinde rakiplerine korku salan Ay-Yıldızlılar, bugün altı maçta altı mağlubiyet alarak A Ligi'ne sıfır puanla veda ediyor. Skor tabelası bazen çok şey anlatır ama asıl acı olan, o tabelanın arkasında kaybolan ruhu görebilmektir. Bu düşüşün başlangıcında Montella'nın tercihleri vardı. Kadro seçimleri tartışıldı, futbol kamuoyunun aklına yatmayan isimler millî formayı giydi. Kendi takımlarında forma bulamayan, haftalarca yedek kulübesinde bekleyen futbolculara millî takımın kapısı açılırken, performansıyla bu formayı hak eden isimlerin durumu sorgulandı. Millî forma, isimlerin hatırına değil, alın terinin hakkına verilmeliydi.

Sonra Sergen Yalçın dönemi geldi. Gittiği takımlarda kalıcı başarı konusunda beklentileri karşılayamayan, ekranlarda ve YouTube kanallarında futbolun her meselesine dair keskin hükümler veren, teknik direktörleri ve futbolcuları acımasızca eleştiren Sergen Yalçın, bu kez eleştirdiği dünyanın içine girdi. İki maçlık millî takım macerasında ortaya çıkan tablo ise zaten tartışmalı olan sürecin üzerine yeni soru işaretleri bıraktı.

Meğer ekran başında futbol konuşmak başka, o konuşulanların sorumluluğunu saha kenarında taşımak bambaşkaymış! İnsan başkalarının hatalarını sayarken cömert, kendi hesabını verirken sessiz olmamalı. Ve şimdi karşımızda koca bir hayal kırıklığı var: Altı maç, altı mağlubiyet, sıfır puan! Üstelik mesele yalnızca mağlubiyet de değil. Millî takımın ruhunu, mücadele azmini ve formasının ağırlığını yeniden sorgulamak zorundayız. Bir de işin prim meselesi var! Büyük mücadele, bol keseden dağıtılan prim vaatleriyle olmaz. Hele ki villa sözleriyle futbolcunun millî formaya olan bağlılığı artırılamaz. Futbolcuyu parayla motive etmeye çalışırken millî sorumluluğu ikinci plana iterseniz, o formanın taşıdığı anlamı da zamanla kaybedersiniz. Geçmiş yıllarda yaşanan hayal kırıklıklarından hâlâ ders çıkaramadıysak, aynı filmi yeniden izlemeye mahkûmuz. Millî takım kimsenin kişisel vitrini, kimsenin kariyer basamağı değildir. O forma milyonların ortak sevdasıdır. Onu giyen futbolcu önce bu milletin karşısında sorumluluğunu bilmeli, sonra sahaya çıkmalıdır.

Bir de dönüp Atatürk'ün kızlarına bakın! Kadın Voleybol Millî Takımımız, dünyanın dört bir yanında Türk bayrağını gururla dalgalandırırken yalnızca maç kazanmıyor; inancın, disiplinin, takım ruhunun ve mücadelenin ne demek olduğunu gösteriyor. Sahada pes etmeyen, formasının hakkını veren, ülkesini temsil etmenin ağırlığını bilen kadınlarımızdan biraz olsun ders alın. Onlar başarıyı büyük laflarla değil, büyük mücadeleyle kazanıyor. Peki, siz ne yapıyorsunuz

Bu milletin futbol millî takımından beklentisi villa, prim, şöhret ya da süslü açıklamalar değil. Bu millet sahada ter döken, kaybetse bile mücadeleden vazgeçmeyen futbolcular görmek istiyor. Çünkü bu gidişle millî takımın Edirne'den öteye geçecek hâli kalmayacak! Altı maçta sıfır puan almak bir istatistik olabilir. Ama bu milletin millî takımına duyduğu güveni sıfırlamak çok daha ağır bir sonuçtur.

Yazık! Hem de çok yazık! Millî forma, sırtınızda taşıdığınız sıradan bir kumaş parçası değildir. O formanın üzerinde bu milletin tarihi, gururu ve umudu vardır. Bunu unutmayın! Çünkü bu millet sizden büyük laflar değil, büyük yürekler bekliyor.

MAKAM DEĞİL, ADAMLIK YAKIŞIYOR!

Futbolun mutfağından yetişmiş, sahayı da hakemliği de gözlemciliği de bilen bir isim: Ömer Demir…Trabzon ASKF kurullarında başlayan futbol yolculuğunu, Trabzonspor yönetim kurulu üyeliği ile devam eden yolculuğunda bugün Türkiye Futbol Federasyonu (TFF) Temsilciler Kurulu Başkan Vekilliğine taşıyan Demir, üstlendiği görevi layıkıyla yerine getirirken Trabzon'un da gurur kaynaklarından biri olmayı sürdürüyor.

Her makam insanı büyütmez. Bazı insanlar vardır, bulundukları makama değer katar. Ömer Demir de işte o isimlerden biri. Trabzon'da sevilmesi, sayılması ve gördüğü takdir tesadüf değil. Çünkü insanın gerçek büyüklüğü oturduğu koltukla değil, bıraktığı izlerle ölçülür. Futbolun içinden gelen tecrübesi, beyefendi kişiliği ve sorumluluk bilinciyle bulunduğu yerde fark yaratan Demir'e düşen her görev, aynı zamanda Trabzon futbolunun temsilidir. Ne mutlu ki Trabzon'un adını böylesine önemli bir görevde taşıyan, emeğiyle ve duruşuyla takdir toplayan isimlerimiz var. Unutulmasın; makamlar geçicidir, karakter kalıcı. Ömer Demir, bulunduğu makamdan güç alan değil, bulunduğu makama güç veren isimlerden biri olarak anılmayı hak ediyor. Yolun açık, başarın daim olsun Ömer Demir!