Yıl 2019.
Türkiye’nin ihraç ettiği fındık miktarı 319 bin 279 ton iç.
Yani yaklaşık 640 bin ton kabuklu fındık.
İhraç edilen ülke sayısı 140’a yaklaşmış.
Aradan 7 yıl geçti.
Yıl 2026.
Yılın tamamlanmasına 2 ay kalmış.
İhracat rakamı ortada.
Yaklaşık 370 bin kabukluya tekabül eden 183 bin ton iç ihraç edebilmişiz.
İhraç edilen ülke sayısı da 120’nin altına inmiş.
Yılın geriye kalan 2 ayında (Aralık-Ocak) yapılabilecek ihracat ile rakam 3 aşağı 5 yukarı 200 bin ton iç fındık olabilecek.
Gelelim şimdi, “300 bini aşmış iken 200 bine düşmek” ne demek oluyora?
Çikolata sanayi üretime ara mı verdi? Yok!
Fındığın yerine ceviz, fıstık mı kullandı? O da hemen hemen yok!
Mamullerde kullanılan fındık oranını düşürdüler mi? Hayır!
Hiç evermeye-gevermeye, hele hele “Bizden fındık almak zorundalar” diye metamoni denilen söylediği yalana inanacak reddeye gelip oyalanmaya gerek yok!
Sorunun cevabı kısa ve net:
Bizden almadıkları fındığı üretimlerini her geçen yıl arttıran ülkelerden temin ediyorlar. Daha daedecekler.
Onun içindir ki, 1985’ler de haber yazmaya, “Dünya fındık üretiminin yüzde 80-85’ini karşılayan Türkiye” diyerek başlayan muhabir Murat Taşkın, bugün yazar olarak kalem oynatırken, “Nerede ise yüzde 50’ye düştü-düşecek” diye yazmayı kabullenemiyor!
Ama başta ZO’lar ve birtakım siyaset erbabı olmak üzere, tek cümle ile “Görünen köyü fark edemeyenler”, ne acıdır ki ben diyeyim “Bildiklerini okumaya”, siz söyleyin “Aynı teraneleri söylemeye” birileri desin, “Aynı hamamda, aynı tas ile çalıp oynamaya” devam ediyorlar!
FINDIK İÇİN GÖNDERENLER…
“Gönderenler” dediysek, günde 40-45 tane kabuğunu kırarak yemenin sağlığa iyi geldiği fındığı değil, onunla ilgili yazdıklarımız nedeniyle ileti yollanmasını kast ediyoruz!
Ben zaten Trabzon-Yomra-İkisu’da 10 yıl önce Fındıkta Verim ve Kaliteyi Arttırma Projesi kapsamında Trabzon Ticaret Borsası’nın organizasyonu ve sektörle ilgili kuruluşların katkıları ile kurulan, bu yıl bile dönümde 250 kg veren bahçenin sahibi Ömer Ustaömeroğlu’nda bedeli karşılığında aldığım fındıklardan hemen hemen her gün tüketiyorum.
Neyse! Sözü de satırları da uzatmayıp, gönderilenlerden kısa kısa paylaşımlar yapalım.
Hasan SABIR
Karadeniz Fındık ve Mamulleri Birliği Başkanı
“Türkiye’de fındığın ana problem uzun vadeli bir planın olmaması ve maalesef popülizme kurban gitmesidir. Ama öyle ya da böyle piyasadan dayak yiyecek ama su yolunu bulacaktır. Ancak kalıcı politika olsaydı dışarısını güçlendirmeden bu işi çok daha ülkemize faydalı hale getirerek yapardık.”
Hamza BÖLÜK
Giresun Ticaret Borsası Başkanı
Türk fındık sektörü ihracat pazarlarındaki kayıplar, finansa erişmedeki sorunlar, fiyat dalgalanmaları ve kahverengi kokarca tehdidi ile karşı karşıyadır. Sektörün geleceği için uzun vadeli politikalar geliştirilmelidir. Önümüzdeki 5-10 yıl dönem Türk fındığının uluslararası pazarlardaki konumu açısından kritik önem taşımaktadır.
Ömer AYDIN
Ordu TSO Eski Başkanı
Sektörde ezberi bozmak gerektiğinden sık sık söz eden Aysan Yönetim Kurulu Başkanı Ömer Aydın, “Parantezinin açılımı” diyerek ahlâk sorununa açıklık getirip sıralamış:
“Yıllardır söylerim. Bir garip fındık.
Bahçede komşu çalar.
Harmanda çocuklar.
Manava götürürsün manav.
Fabrikaya gidersin fabrikacı.
İhracatçıya götürürsün ihracatçı.”
Özcan ŞAHİN:
Gelecekte piyasada asıl mesele artık fındığın fiyatı değil, istenilen kalitede bulunup bulunamayacağıdır.
*
Yeni Giresun Gazetesi
Serbest piyasada fındık fiyatlarının durağan seyrini sürdürmesi ve üretici arzının durma noktasına gelmesiyle tüccarların ellerindeki emanet fındıkları sanayicilere sattığı, olası bir fiyat yükselişinde ise tüccar ve manavların iflas tehlikesiyle karşı karşıya kalacağı öğrenildi.
Başlangıçtan günümüze
TÜRKİYE’DE BASIN SANSÜRÜ
Halk TV’ye kesmemiş ki, SÖZCÜ TV’de sıraya konunca, yarım asırlık meslek yaşamımda yanımdan yakınımdan, kütüphaneden eksik etmediğim Alpay Kabacalı’nın “Başlangıçtan Günümüze TÜRKİYE’DE BASIN SANSÜRÜ” kitabı, “Bana en çok muhtaç olduğun zamanları yaşıyorsun” dercesine gözüme ilişti!

Tam; “Muhtaç edenler utansın” diyecektim ki, “Basına sansür koyanlar hiçbir şeyden utanmazlar” der gibi bana baktı!
Sonra sayfalarını karıştırmama müsaade edince ilk matbaanın açıldığı 1727’den 1990’a kadar olan süreyi kapsayan dönemde “Basında Sansür” denilen uygulamalara hızlı bir şekilde göz attım.
Attım atmasına da demokrasinin bile askıya alındığı ihtilal dönemlerinde dahi, Türkiye’de basın son zamanlardaki kadar sansürün de ötesindeki müdahalelere uğramadığını fark ettim.
Ki yayınlanmak üzere hazırlanan, ama yayınlanmayan haber için bile bırakın sansürü, meslek mensuplarının hürriyetten yoksun bırakılması da sansürün tarihine bir ilk olarak kayıt edildi!
Gerçek demokrasilerde (yani Türk tipi olmayanlarda) “Basının özgürce çalışmasını engelleyen her şey örtülü ya da gizli sansür sayılıyor.”
O zaman sorun yok!
Çünkü burası Türkiye!
Böyle giderse de çok yakında gerçek manada bir basın kalmayacağı için, sansür de uygulama alanı bulamayacak ve otomatik olarak da ortadan kalkmış olacak!
*
Türk Tipi Demokrasi’de Halkın Haber Alma Özgürlüğü..
Gerçek demokrasilerde, basına yapılan müdahaleler ve konan sansürler genel olarak, “Halkın haber alma özgürlüğü”ne müdahale olarak kabul edilir.
Bu özgürlük, her şartta hakkına sahip çıkabilenler halk ile onları buna lâyık gören yöneticilerin var olduğu ülkelerde geçerlidir.
Her ne kadar, “Hak verilmez alınır” deniliyor ise de dünya hesabına hukuk, ahiret için ise hak herkes tarafından kabul görmesi gerekendir.
Tabii bunlar Gerçek Demokrasi’ler de geçerlidir.
Türkiye’de tepeden tırnağa, tavandan tabana kadar, yazılan değilse bile yapılanların gerçek demokrasi ile uzaktan yakından ilgisi bulunmamaktadır.
Onun içindir Türk Tipi Demokrasi deyişimiz!
Onun içindir, Türk tipi demokraside “Halkın haber alma özgürlüğü yoktur.”
Sadece hükmedenlerin tercihi ve onayı ile “Halka verilen haberleri alma özgürlüğü” vardır!
GİZLİ YA DA YALANCI TANIK…
Son yılların, özellikle de akçeli işlerin revaçta şahitleri “Tanıklık” olunca, ha yalancı olmuş, ha gizli fark eder mi?
Çok fark etmez!
Kıssadan hisse:
Buğday konusunda yalancı şahitliğe götürülen tanık, söze 2 kez “Arpa” diyerek başlayıp da uyarılınca; “Gerçek olmadıktan sonra ha buğday olmuş, ha arpa. Ne fark eder ki?” demiş.
LARLAR, LERLER ve ŞERCİLER!

Önce “LAR”lar.
Herbolaglar!
Dalkavuklar!
Riyakârlar”
Sonra “LER”ler.
Metamoniler!
Harammatikler!
Haramzadeler!
İkiyüzlüler!
Ve de ŞERCİLER.
Onlar, LAR’cı ve LER’ci olup da bunların verilecek hesabından kurtulabileceklerini hesap ederek kendilerini “EHVENİ ŞERCİ” sayarak haramdan ve günahtan arınabileceklerini sananlar!
KISSADAN HİSSE
Kendi sakalına asılmak!
Her şeyi değilse bile çok şeyi…
Hatta iyilikleri değil de kötülükleri başkalarında arama huyu olanlar… Yunus Emre’nin “Her ne arar isen kendinde ara” uyarısına kulak değil, aklını tıkayanlar var ya!
Dahası başka suçlu bulamayınca da işi “Şeytana uyduk” diyerek ihale edenler yok mu?
Hah! İşte onlar için bu kıssa…
*
Bir adam rüyasında şeytanı görüp sakalına yapışmış ve yüzüne bir tokat atarak haykırmış:
-"Bre melun, işin gücün bizi baştan çıkarmakken tutar bir de sakal bırakırsın haa! Al sana bir tokat daha!" diye kulaçlanınca, uyanmış ki bir de ne görsün, çekiştirdiği kendi sakalı değil mi?