Bazen insanı yoran yollar, aslında onu olgunlaştıran yolculukların ta kendisidir.

Çünkü hayat, dümdüz bir yoldan ibaret değildir.

Her taşın altında bir imtihan, her virajın ardında bir hikâye saklıdır.

“Suyun sesi güzel olmazdı, yoluna taşlar çıkmasaydı”

Bu güzel söz de tam da bunu anlatıyor

Bir düşünün,

Dağlardan süzülüp gelen su, önüne çıkan taşlara çarparak akarken ne güzel sesler çıkarır değil mi.

Oysa o taşlar olmasaydı belki de su sessizce akıp gidecek, kimse dönüp arkasından bakmayacaktı.

Suyun güzelliği, biraz da karşısına çıkan engellerdedir.

İnsan hayatı da böyle bir şeydir işte.

İnsan, en çok yorulduğu yerde öğrenir yürümeyi.

En çok kırıldığı yerde tanır insanları.

En çok yalnız kaldığı zaman anlar dostluğun kıymetini.

Bazen bir kayıp, sahip olduklarımızın değerini öğretir.

Bazen bir yanlışlık, kime güvenmememiz gerektiğini gösterir.

Bazen de kapandığını düşündüğümüz bir kapı, hayatımızın en güzel başlangıcına dönüşür.

Hayat dediğimiz şey, sadece güldüğümüz günlerden ibaret olsaydı, mutluluğun kıymetini nasıl anlayacaktık?

Gözyaşı olmasaydı, tebessümün anlamı olur muydu?

Gece olmasaydı, gündüzün aydınlığına bu kadar sevinir miydik?

Düşmeden yürümeyi, kaybetmeden kazanmayı, özlemeden kavuşmayı öğrenebilir miydik?

İşte insanı insan yapan da biraz budur.

Önüne çıkan her taşa kızmak yerine, o taşın kendisine ne öğrettiğini anlayabilmektir.

Elbette kimse acı çekmek istemez.

Kimse sevdiklerinden ayrılmak, hayal kırıklığı yaşamak istemez ama hayat her zaman istediğimizi vermez.

Bazen bizi en çok istediğimiz şeyden uzaklaştırır, bazen de hiç beklemediğimiz bir yerden yeniden ayağa kaldırır.

Önemli olan, bütün bunların karşısında nasıl durduğumuzdur.

Kimi insan önüne çıkan ilk taşta pes eder.

Kimi o taşı aşar, ikincisine takılır, üçüncüsünde yeniden ayağa kalkar.

Kimi de yaşadığı her acıyı yüreğinde bir tecrübeye dönüştürür.

Asıl mesele hiç düşmemek değil, her düştüğünde yeniden ayağa kalkabilmektir.

Unutmayalım ki çınar ağaçları rüzgârsız yerde kök salmaz.

Dağlar fırtınalarla, denizler dalgalarla, insanlar ise hayatın imtihanlarıyla güçlenir.

Fakat burada bir şeyi de unutmamak gerekir.

Her taş insanı güzelleştirmez.

Bazı taşlar yaralar, bazıları iz bırakır.

Ama insan, o yaraları kinle değil, sabırla; öfkeyle değil, olgunlukla taşıyabilirse işte o zaman yaşadıklarından bir güzellik çıkarabilir.

Belki de hayatın sırrı tam olarak burada gizlidir.

Karşımıza çıkan engelleri aşarken kendimizi kaybetmemek, canımız yandığında başkasının canını yakmamak, kırıldığımızda başkalarını kırmamaktır insanlık.

Çünkü insanın gerçek büyüklüğü, başına gelenlerle değil, başına gelenlere rağmen nasıl bir insan olarak kaldığıyla ölçülür.

Bugün geriye dönüp baktığımızda, en çok hangi günlerimizi hatırlıyoruz?

Her şeyin yolunda gittiği günleri mi, yoksa bizi değiştiren, olgunlaştıran, hayata başka bir pencereden bakmamızı sağlayan zor günleri mi?

Belki de bugün olduğumuz insanı, dün önümüze çıkan o taşlara borçluyuz.

Öyleyse hayata küsmeyelim.

Yolumuzdaki taşlara lanet okumayalım.

Bazen yavaşlayalım, bazen dinlenelim ama yürümekten vazgeçmeyelim.

Çünkü su, önüne çıkan taşlara rağmen yolunu bulur.

Hem de her taşa çarptığında başka bir ses, başka bir güzellik bırakır geride.

Düz yolda yürüyen ayak izini bırakır, taşlı yollardan geçen ise hikâyesini.

Belki de insan hayatı, tam da bu yüzden güzeldir.

Çünkü suyun sesi güzel olmazdı, yoluna taşlar çıkmasaydı

İnsanın hikâyesi de bu kadar anlamlı olmazdı, hayat karşısına zorluklar çıkarmasaydı.