​Hayat, ağzına kadar dolu bal kavanozu gibidir.
İnsan ise kavanozun içine düşmüş bir arı...

Kavanozdan çıkma uğraşı mı?
Külliyen yaşam mücadelesi...

​Altın sarısı o derinlik öyle caziptir ki, "Aman ne âlâ memleket, batalım gitsin" dersin. Bal öyle koyu ki kavanozun tabanını bile göremezsin.

Veyahutta görmek istemezsin.

Lakin mesele kavanoza düşmekte değil;
şeker şerbet o deryada
"Ben burada ne arıyorum?" kulacının frenine basabilmekte.

Sevgili Okur!
Hani kanatların ağır ağır birbirine yapışıyor, ayakların o tatlı zemine saplanıyor ya;
zihinde tıkır tıkır işlemeye devam eden tek şey "keşke hiç kurumasa bu ballı derya" korkusudur fikrimce.

"Bir dakika, benim burada ne işim var? Kanatlarımı temizleyip balkona çıkmalı, iki nefes almalıyım" diyene kadar ömür sayacı pıt pıt ilerliyor oysa.

​Cam duvarların kaygan kenarına tırmanacağım derken, her hamlede üstüne başına biraz daha bulaştırıyorsun balı.

Çırpındıkça batıyor, battıkça çırpınıyorsun. Tam da yetişmeye çalıştığımız yapılacaklar listeleri, mecburi koşturmacalar, suni yarışlar gibi.

Sevgili Okur ​sonuç?

Mücadele bitti...
Hah, şimdi çözdüm bu hayat işini.
Uçabilirim artık diyecek kıvama geliyorsun ki, arının ömrü tükenmiş.
Minik bir damla olarak kalmışsın kavanozun kapağında.

​Velhasılkelâm;
Balkona çıkma vakti belki şu andır!

Bal tatlıdır da,
arının gücü?

Üstelik, tuz buz olacak kavanoz günün sonunda.


Saygı ve Muhabbetle