Cenazelere çelenklerle gönderiliyor. Tabutların üzerine seriliyor, yapraklarla kaplanıyor. Bayramdan bayrama ya da vefat yıldönümlerinde bir demet ile mezarlara gidiliyor. Yetmiyor bir avuç toprağın üzerine dikilip büyütülüyor. Yaşarken sunulması gerekenler, göçüp gittiklerinde armağan ediliyor.

Nelerden mi bahsediyoruz?

Gül gibi yaşanması ve vakti saati geldiğinde terk-i diyar edilmesi gereken dünya hayatı nihayete erenlere vermeye çalıştığımız çiçeklerden söz ediyoruz.

Peki, hiç düşündük mü neden?

Çiçeklerle yolcu edip, onlarla hatırlamak, yaşarken yapamadıklarımız, yapmadıklarımızın pişmanlığını duyduğumuz için midir rengarenk mis kokuluları kullanmak? Neden hayattayken bir dal çiçeği esirgeyip, iki çift güzel söz söylemekten imtina edip de, artık onların duyamayacağı zamanlarda söylüyoruz? Neden sarılmayı erteleyip tabutlarına kapanıyor, mezarlarının başında hasretten söz ediyoruz?

Canlı çiçekleri neden bedenler de canlı iken insanlarla, sevdiklerimizle buluşturmuyoruz? Acaba eksik bırakmanın pişmanlığı mı? Yoksa ihmal etmişliğin suçluluğunu mu yaşıyor da, ardından telafi edilmeye çalışılıyor?

Belki de çiçek, geride kalanların söyleyemediklerinin sessiz bir ifadesidir. Bir özürdür, bir teşekkürdür, bir vedadır. Belki de kaybın karşısında elimizden gelen tek şeydir.

Ama akıllara öyle sorular geliyor ki, sormadan edilmiyor? Yaşarken hiç çiçek alamamışlar, verilmemişler yok mu? Bir doğum gününde gönlü ile kapısı çalınmamış… Bir başarı yaşadığında tebrik edilmemiş…

Umulmadık bir yerde ve zamanda kendisine bir demet çiçek uzatılmamışlar… Belki yıllarca başkalarını mutlu etmiş, herkesin derdine koşmuş, ailesi için yaşamış ama kendisi için küçücük bir incelik bile bekleyememişler…

Bir buket çiçeğin maddi değerinden söz etmek değil benimki. Sorun çiçek değil. Çiçek bahane… Mesele hatırlanmak, değer görmek, birinin aklına gelmek, yaşarken bir hayatında güzel bir iz bırakabilmek.

William Shakespeare; “Sevgi, sözle değil, davranışla kendini gösterir.” sözü aklıma gelmiyor değil. Göçüp gidenlere, ölenlere gönderilen yüzlerce renk cümbüşüne andıran çiçekler, acaba yaşarken esirgenen tek bir çiçeğin yerini tutabilir mi?

Bir GÜNEŞE BAKAN’ın neşe, dostluk ve sadakatini. GÜL’ün tutkusunu MENEKŞE’nin düşündürmesini KARDELEN’in umudunu. KARANFİL’in anne sevgisini. LAVANTA’nın huzurunu. LİLYUM’un saflığını. ORKİDE’nin zerafet ve saygısını. PAPATYA’nın masumiyetini yaşarken sunmak, hissettirmek kadar güzel ne olabilir ki?

Elbette vefat edenler için cenazeye çiçek göndermek bir saygı, sevgi ve değer vermenin ifadesidir. Ya da katılmadığın bir cenaze için özür dileme şeklidir. Buna kim itiraz edebilir, yanlış diyebilir ki! Ama keşke sevgiyi yalnızca vedalara saklamasak. Mezar başında bırakılan çiçekleri hayatta iken insanların ellerine verebilsek.

Neden mi?

Çünkü çiçeğin en güzel yeri bir mezarın üzeri değil, onu alırken mutlu olan bir insanın elleridir. İnsanlar öldükten sonra değil, yaşarken çiçek açtırmalı hayatlarına. Asıl mesele, olması gerekenden budur. Vefat eden için bile arkasından ne kadar çiçek gönderildiği değil, onun da hayattayken kaç kişinin yüzünde çiçek açtırabildiğidir.

Son vedada gönderilen çiçekler, aslında kaybedileni mutlu etmekten çok, geride kalanların içini rahatlatıyor. Söyleyemediklerinin, yapmadıklarının, ertelediği sevgilerin yerine bir demet çiçek bırakmaktan başka nedir ki? Oysa insanın en çok ihtiyacı olan şey, hayatta iken hatırlanmak, yaşarken sevilmek ve değer görmektir.

Victor Hugo’nun şu sözü tarife gerek bırakmaz sanırım: ”Hayatın en büyük mutluluğu, sevildiğini bilmektir.”

Belki de birçokları için cenazelere gönderilen çiçekler hayattayken verilmeyen değerin sessiz bir itirafıdır. Çünkü artık o çiçeklere alanın değil, bırakanın ihtiyacı var. Biraz vicdanını rahatlatmak, özlemini dindirmek ve de tamamlanmamış duygularla vedalaşmak için… Oysa insanın çiçeğe en çok ihtiyaç duyduğu zaman, onun güzelliğini görebildiği, kokusunu alabildiği, yani gördüğü, koku aldığı böylelikle de mutlu olup yaşadığı zamandır.

CÜZDAN-VİCDAN DEĞİL, ZİHNİYET MESELESİ…

Son olarak Cumhuriyet tarihinin en büyük vurgunu olan FON Hadisesi ile gündeme oturan ben diyeyim “Haksız”, siz söyleyin “Haram” kazanç öyle veya böyle dünya adına “cüzdan da”, ahiret hesabına da “Vicdan da” yer bulmuş, bulabilmiş ve de halâ bulabiliyor ise bu tamamen akla monte edilmiş zihniyetten kaynaklanmaktadır.

Çünkü haksız ve haram kazanç Allah’ın “İnsan” diye yaratıp, “Akıl” ile donatıp, “kul” hanesine kayıt ettikleri bu gibi hallerde Kitap’a bakarak kullanmaları için verilen “İrade” ile hareket etmeyi bilemez, beceremez iseler hiçbir şey değişmez, değişmeyecek ve “Aynı kafa, aynı zihniyet” ile yola devam edilecektir.

Tek çözüm, “Dünya adına Hukuk, Ahiret hesabına da Hak”kı bir kenara koyan, iten ve “Mal-para önce benim, sonra devletin, kalır ise Allah’ın” zihniyetinden, bunlara tam tersine çevirip kabul ederek uzaklaşabilmektedir.

Ezcümle, uzatmaya, evelemeye-gevelemeye hiç ama hiç ama hiç gerek yok!

Tek çare, tek yol ahlaki temele oturtarak, zihniyet değişimi yapmak, yapabilmektir.

Çünkü ortada dünya adına bunu hak görenler, ahiret hesabına ise haram görmeyenler olduğu müddetçe değişen pek bir şey olmayacak. Hatta daha da beter hale gelecektir.

“5N-1K” YERİNE, “6Y-1K” OLANLAR HİÇ DEĞİŞMİYOR!

Herkes değişiyor, değişebiliyor. Ama onlar hiç ama hiç değişmiyorlar!

Kimler mi?

Sahnede “6N-1K”cı diye yer alıp, ama işlerini “5Y-1K” şekli ile yapanlar!

Kamu adına tarafsız bir şekilde icra edilmesi gereken bir meslek olan gazetecilik, “5N-1 K” ile (Ne-Nerede-Ne Zaman-Nasıl-Niçin ve Kim) ile yapılması gerekir.

Bunlar ile yapıldığı zamanlar vardı. Sonra gide gide azaldı, tükendi ve “5Y-1K” ile (Yalama-Yalaka-Yandaş-Yoldaş-Yağdaş) icra edilir hale geldi.

Tabi ki, “Kaideyi bozmayacak” şekilde istisna olup da, hala 5N-1K ile yola devam edenler de var. Ama bunlar giderek “Azınlıklar” grubuna dahil oluyorlar.

Ama 5Y-1K’cılar gerçekler, yapılanlar ne ve nasıl olursa olsun onlar için değişen bir şey olmuyor!

Kapıkulu askeri olup, vazifelerini lâyıkıyla yerine getirmenin çabası içindeler!

Hem de gözleri körelmiş, kulakları sağırlaştırılmış, kalpleri taşlaşmış bir şekilde…

Cenab-ı Allah, Kur’an-ı Kerim’in A’râf Sûresi 179’uncu ayetinde tarif ettiği gibi:

"Andolsun ki cehennem için cinlerden ve insanlardan pek çok kimse yarattık. Bunların kalpleri vardır ama onlarla kavrayamazlar; gözleri vardır ama onlarla göremezler; kulakları vardır ama onlarla işitemezler."

GÜNÜN SORUSU

Fındıkta üretici düşmanı kimdir?

Üreticiye gerçekleri söyleyerek, gelişmeleri ve gelecekte olabilecekleri açık açık ifade edenler mi?

Yoksa üreticileri sürekli lâf üretip, yanıltarak zarar etmelerine, kayıplar yaşamalarına sebep olanlar mı?

MUSTAFA ŞAHİN’DEN, FINDIKTA BAKIŞ AÇISI…

Söz konusu fındık, hele hele bahçedeki verim ve kaliteyi arttırma ile yapılacaklar olduğunda Türkiye’nin değil, Dünyanın bir numarası bana göre Giresun ile Keşap ilçesinde ikâmet eden Mustafa Şahin’dir.

Fındıktan uzaktan yakından ilgi ve alakası olanlar da zaten bunu bilir.

Son günlerde fındıkla ilgili yazdıklarımızı, aracı olduklarımızı okuyunca dayanamamış düşündüklerini göndermiş.

*

Geçen yıllardan bu tarafa, bu fındığın maddi değerinden çalarak çiftçiyi sömürenlerden çok onu, bir oy uğruna süpeküle ederek makamlarını koruyanlar, ticaretini yapanlardan daha çok kazançlı çıkmaktadır.

Bu nedenle, her şeyimiz var amma, ahlakımız yok.

“Siz, bir toplumu, ahlaksızlaştırmadan kafir ve kapitalist yapamazsınız!”

Modern iktisatta; Arz+Talep+Fiyat+Rekabet oluşunca, ticaret meşru oluyor.

Ancak; İlahi Ekonomik Sistem bunu kabul etmekle birlikte; kazancın helal olması için ona iki madde daha ekliyor. Adalet+Haklara riayet.

Bizde eksik olan bu maddeler yerine konmadığı sürece olmayacak.

Sonuç olarak; bakış açımızı değiştirinceye kadar fındık, sorun olmaya devam edecek.

Çünkü Müslüman, çağın gözü ile İslâm’a bakamaz.

Müslüman; İslâm’ın gözü ile çağa bakar.

MÜMİN OLAN NEYİ BEKLER?

Türk Halk Müziği’nin ustalarından rahmetli Ali Ekber Çiçek’in (1935-2006) derleyip bestelediği, “Gönül gel seninle muhabbet edelim” türküsünde bir bölüm, müminin neyi beklemesi gerektiğini kısa ve net o kadar güzel anlatıyor ki.

“Bu dünya fanidir kimseye kalmaz,
Yalan dolan ile sofuluk olmaz,
Mümin olan bekler berayı gönül.”

Hadi “Bera”nın ne demek olduğunu da yazalım.

-“Fazilet sahibi olmak, erdemli, dürüst, olgunluk ve seçkinlik.”

KISSADAN HİSSE

Emre Yılmaz’ın ŞEYTANIN FISILDADIKLARI kitabından:

Doğruyu söylemek:

İş dünyasında aptallıktır.

Siyasette suç.

Sosyetede terbiyesizliktir.