Bazen çaldığın bütün kapılar açılmaz olur. İçerisi insan doludur amma velâkin bir tık sesin duyulmaz. Umutla yürüdüğün yolları tersinden yürürsün. Üstelik gül bahçesinden de geçmemişsindir; Kurdu kuşu, dikeni çalıyı aşarak düşmüşsündür yollara.
İnsan diyorum, yapayalnız doğmuştur ya, çok da bir şey beklememeli kapılardan. Dilencisi olmamalı prangalı eşiklerin ve de yüreklerin. Sırf geçeyim diye başını eğip, iki büklüm olmamalı açılmayan kapıların önünde.
Çünkü insan birbaşına da bir eşiktir; kendi kendine açılan, kendi kendine kapanan.
Kapılar açılmıyorsa yurdunu kurmanın vakti gelip çatmıştır belki de.
Ki, eşiklerde bekleyenler bilir, açılmayan kapılar, seni kurtaran bir duvardır bazen. Ve başını eğmeden durabilmek, o kapıların ardındaki kalabalıktan daha sahici, daha dik bir duruştur.
Eşik, iki âlemin birbirine değdiği ama asla birbirine karışmadığı o kutsal mekândır.
Kapıların ardında duyulmayan o tek "tık" sesi, bir kabulün sınaması, bir varoluşun yoklamasıdır.
Kişi, sesini başkalarının kulaklarına emanet ettikçe kendi sesine sağırlaşır; oysa bazı sesler duyulmak için çıkar, yalnızca o odada birinin hâlâ nefes aldığını hatırlatmak için.
Yolların tersinden yürünmesi umudun yenilgisi sayılmaz; hafızanın başka bir katmanına inilmesidir. Gül bahçesinden geçmeden, ayağına batan her dikeni, önüne çıkan her kurdu ve çalıyı sayarak yürüyen birinin adımı ağır olur ama, yere sağlam basar.
Çünkü o dikenler, hangi kapının ardında ne kadar saklanılabileceğini öğretir. Prangalı bir eşiğin önünde eğilen baş, yalnızca boynunu bükmez; dişiyle kopardığı canını kendi elleriyle teslim eder insafa.
Dilencilik, yalnızca ekmeğe ya da merhamete el açmak sayılmaz; bir bakışa, bir kelimede tutunmaya, bir yüreğin daracık aralığından sızmaya çalışmaktır da.
Anne karnından kopup gelinen, o ilk ve en sahici yalnızlıkla sürdürülür ömür. Başkalarının evlerinde misafirlik, eninde sonunda bir eşikte durup geri dönmekle biter.
Asıl yurt, açılmayan kapıların ardında değildir; Asıl yurt, insanın içine çekildiği o sessiz, kimsesiz avludadır.
Belki de içerisi, senin sessizliğine sığınak olacak kadar geniş değildir.
Belki de o duvar, seni incitmek için örülmüştür orada; kırık dökük yanlarını toparlayıp yeniden ayağa kalkasın diye.
Eğilmeyen bir baş, kırılan bir umuttan daha onurludur; ama eğilip bükülen benliği doğrultmak ömür boyu süren bir tamirat ister.
Açılmayacak kapıların eşiğinde beklemekle heba edilmemeli ömür sevgili Okur...
Saygı ve Muhabbetle