Bazen çaldığın bütün kapılar açılmaz olur. İçerisi insan doludur amma velâkin bir tık sesin duyulmaz. Umutla yürüdüğün yolları tersinden yürürsün. Üstelik gül bahçesinden de geçmemişsindir; Kurdu kuşu, dikeni çalıyı aşarak düşmüşsündür yollara.

​İnsan diyorum, yapayalnız doğmuştur ya, çok da bir şey beklememeli kapılardan. Dilencisi olmamalı prangalı eşiklerin ve de yüreklerin. Sırf geçeyim diye başını eğip, iki büklüm olmamalı açılmayan kapıların önünde.

​Çünkü insan birbaşına da bir eşiktir; kendi kendine açılan, kendi kendine kapanan.

Kapılar açılmıyorsa yurdunu kurmanın vakti gelip çatmıştır belki de.

Ki, ​eşiklerde bekleyenler bilir, açılmayan kapılar, seni kurtaran bir duvardır bazen. Ve başını eğmeden durabilmek, o kapıların ardındaki kalabalıktan daha sahici, daha dik bir duruştur.

Eşik, iki âlemin birbirine değdiği ama asla birbirine karışmadığı o kutsal mekândır.

Kapıların ardında duyulmayan o tek "tık" sesi, bir kabulün sınaması, bir varoluşun yoklamasıdır.

Kişi, sesini başkalarının kulaklarına emanet ettikçe kendi sesine sağırlaşır; oysa bazı sesler duyulmak için çıkar, yalnızca o odada birinin hâlâ nefes aldığını hatırlatmak için.

​Yolların tersinden yürünmesi umudun yenilgisi sayılmaz; hafızanın başka bir katmanına inilmesidir. Gül bahçesinden geçmeden, ayağına batan her dikeni, önüne çıkan her kurdu ve çalıyı sayarak yürüyen birinin adımı ağır olur ama, yere sağlam basar.

Çünkü o dikenler, hangi kapının ardında ne kadar saklanılabileceğini öğretir. Prangalı bir eşiğin önünde eğilen baş, yalnızca boynunu bükmez; dişiyle kopardığı canını kendi elleriyle teslim eder insafa.

Dilencilik, yalnızca ekmeğe ya da merhamete el açmak sayılmaz; bir bakışa, bir kelimede tutunmaya, bir yüreğin daracık aralığından sızmaya çalışmaktır da.

​Anne karnından kopup gelinen, o ilk ve en sahici yalnızlıkla sürdürülür ömür. Başkalarının evlerinde misafirlik, eninde sonunda bir eşikte durup geri dönmekle biter.

Asıl yurt, açılmayan kapıların ardında değildir; Asıl yurt, insanın içine çekildiği o sessiz, kimsesiz avludadır.

​Belki de içerisi, senin sessizliğine sığınak olacak kadar geniş değildir.

Belki de o duvar, seni incitmek için örülmüştür orada; kırık dökük yanlarını toparlayıp yeniden ayağa kalkasın diye.

Eğilmeyen bir baş, kırılan bir umuttan daha onurludur; ama eğilip bükülen benliği doğrultmak ömür boyu süren bir tamirat ister.

Açılmayacak kapıların eşiğinde beklemekle heba edilmemeli ömür sevgili Okur...

Saygı ve Muhabbetle