Trabzon Büyükşehir Belediye Başkanı Ahmet Metin Genç, Antalya’da devam eden 31. Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Konferansı (COP31) kapsamında konuşmacı olduğu panellerde Trabzon’un sorunlarını da dile getireceğini belirtmiş.

Çevre Bakanı Murat Kurum ile özellikle Araklı’daki Katı Atık Tesisi sorununu gündeme getirmesi olumlu bir havadis. Çözüm bulabilir mi bilmiyorum ama kanayan yaraya merhem olmak zorundalar.

Hem merkezi hükümet hem de yerel idareler…

Çevresel etkiler yöre halkını berhudar etti, kötü koku ve tesisten sızan zehirli suların mevcut dereye akması sonucunda dere canlılarının yok olması gibi tehlikeler artık kabına sığmıyor. Araklı Belediyesi’nin eti butu belli, elinden bir şey gelmiyor sorunu Büyükşehir ve merkezi hükümet çözecek. Bunu bildiği için halkına temkinli yaklaşıyor, beyanatlarından ortada duruşunu görüyoruz.

Ahmet Başkan artık yumruğunu masaya vurmalı diyoruz, öyle de olacak sanırım. Antalya bunun bir köşesi, İklim Zirvesi’nde buranın sorunlarını dile getirmesi önemli. Hatta Bakan Kurum ile konuyu görüşecek olmaları da önemli. Bekleyen bir Dünya Bankası kredisi de var Araklı Taşönü tesisi için.

Önümüzdeki bir sene içinde seçim kaçınılmaz, bu sorunda kangren halinde ortada duruyor. Çözülmesi gerekir, ne kadar konu uzarsa o kadar çevre kirliliği ve yöre halkının sesleri artıyor.

Bunu bilmesi gerekir merkezi hükümetin, Ahmet Metin Başkan’da onu yapıyor sanırım.

Konunun vahametini anlatabilirse, acil çözüm gelebilir.

Yoksa bekleriz kurbağanın su beklemesi gibi…

KORKULARAK İNİLEN TRABZON HAVALİMANI…

Dünyadaki pist özellikleri, coğrafi konumları ve zorlu yaklaşma koşulları nedeniyle iniş yapmanın tehlikeli ve dikkat edilmesi gereken 11 havalimanı açıklanmış.

Öyle size hava yolculuğu, gökyüzünde olmanın verdiği heyecanla başlayan keyifli ve unutulmaz bir deneyim gibi görülüyor ama bazı havalimanları var ki buralara iniş yapmak, sıradan bir uçuşun çok ötesinde dikkat ve tecrübe gerektirebiliyor.

The Unearth Voyage diye bir site bunu araştırmış ve okuyucularına duyurmuş. Mesela Güney Asya’da Butan diye bir ülke var, bunun Paro Havalimanına iniş yapma yetkisine sahip 30’dan az pilot var, havalimanı çevresindeki Himalayaların yüksekliği 5 bin metreyi aşıyor. Havalimanına yaklaşmak cesaret istiyor çünkü pilotun uçağı dar vadilerden geçirmesi şart.

Karayipler’de Prenses Juliana Havalimanı var, tehlikeli. O kadar alçaktan uçuyor ki uçaklar, plajdaki turistler motorun ısısını hissedebiliyor. Liste uzayıp gidiyor. Fransın Alplerinde Courchevel Havalimanı var, Portekiz’deki Madeira (adı 2017’de Cristiano Ronaldo yapıldı) Havalimanı var, Nepal’de Lukla Havaalanı var, Karayiplerde 400 metrelik Saba Havalimanı var, uçak yaklaşırken trafik ışıkları ile araç trafiği durdurulup otoyolu kapatıp uçak indikten sonra trafiğe açan Cebelitarık Uluslararası Havalimanı var. Japonya’nın Osaka Körfezinde denizi doldurup ada olarak yaptığı ve şimdi 2026’da çökmeye başlayan Kansai Havalimanı var. Yeni Zelanda Wellington, Honduras’ta Toncontin var, 10 havalimanını sıralanıyor.

11.ci tehlikeli havalimanı neresi çıkıyor, sizce? Evet, bildiniz Trabzon Havalimanı…

Voyage sitesinin yazıdaki Trabzon derlemesi aynen şöyle: “Trabzon Havalimanı'na kendi başına ‘tehlikeli bir havalimanı’ demek mümkün olmasa da özellikle belirli meteorolojik koşullarda yaklaşma ve inişi zorlayıcı olabilen bir havalimanı olduğunu söyleyebiliriz. Bu durumun arkasında bir dizi somut neden var. Öncelikle pist Karadeniz kıyısına paralel, deniz ile yükselen arazi arasında oldukça dar bir şeritte bulunuyor. 2026 yılında yayınlanan, Trabzon'u da mercek altına alan bir meteoroloji çalışması, bu coğrafyanın rüzgâr türbülansı oluşturabildiğini, yan rüzgârların ve ani rüzgâr değişimlerinin özellikle inişte pilotlar açısından güçlük yaratabildiğini belirtiyor. Tevekkeli değil 13 Ocak 2018'de Ankara-Trabzon uçuşunu yapan bir yolcu uçağı Trabzon Havalimanı'na inişi sırasında pistten çıkmış, denize 25 metre kala durabilmişti. Kazadan sonra havalimanı geçici süreyle trafiğe kapatılmış, uçuşlar ertesi sabah yeniden başlamıştı…”

Rahmetli Fantom Cemil güzel demişti, “La bizi kim alabilir!”

Tehlike de bile birinciyiz…

AŞIRI SİNİRLENMİŞ…

Valla kim neye, ne kadar sinirlenirse sinirlensin artık umurumda değil.

Bu ucube başkanlık sistemini ben mi getirdim, arkadaş?

Ben mi ülkedeki her şeyin yetki ve sorumluluğunu “ben alacağım” dedim?

Tüm devlet hatta önemli özel sektör idarecilerini ben mi bizzat kendim atadım?

Tüm kamu kuruluşlarında başa getirdiğim kişilerde liyakat eğitim yerine tanıdık bizden biri olacak diye ben mi tutturdum, arkadaş?

İngilizce bilmeyen adamı Büyükelçi yapıp yanına tercümanı ben mi atadım?

Ver yetkiyi gör etkiyi ben mi dedim?

Atı alan Üsküdar’ı geçti, ben mi dedim?

Türkiye’yi anonim şirket gibi yönetmek istiyorum ben mi dedim?

Ben mi, arkadaş ben mi?

Bu liste daha uzaaar gider…

Sinirlenme Bin Ali, sana diyorum sana!

Yine mi kandırıldın?

Tam da şahlanıyorduk, gördünüz mü?

İn Ali…

HAMAMIN DOĞALGAZLISI…

Yerel bir haber gördüm Trabzon basınında, Hacıkasım’daki tarihi Fatih Hamamı’nın bacasından yükselen dumanlar çevre halkını rahatsız ediyor ve tepkisini alıyormuş.

Mahalle halkı, hamamın bacasından çıkan duman ve kokunun günlük yaşamlarına olumsuz etki ettiği düşüncesindeler. Kaçıncı yüzyılda yaşıyoruz, her yer doğalgaz oldu bunlar niye hala doğalgaz kullanmıyor diyorlar. Evimizin camlarını açamıyoruz, eşyalarımız, kıyafetlerimiz is kokuyor, kapımızı penceremizi açıp sağlıklı şekilde havalandıramıyoruz, diyorlar. Bu zehirli dumanı ciğerlerimize çekmek istemiyoruz, diye isyan ediyorlar.

Birden aklıma Çömlekçi geldi, Arafilboy geldi, İskenderpaşa geldi. Hatta yıllarca Çimento Fabrikası’nın tozunu toprağını yiyen başta Değirmendere esnafı olmak üzere tüm Trabzon halkı aklıma geldi. Pis kömür kokusundan Trabzon üzerine çöken kalın sis tabakasına geldi…

Doğalgaz geldikten sonra tüm zararlı mahlûkatlar ortadan kalktı ama bir hamam battı bize!

Gerçi hamamlara millet ne eskisi gibi gidiyor ne de hamamlar eskisi kadar popüler. Modernleşme ne yazık ki onları da vurmuş...

Eskiden her evde banyo yoktu, halk hamama giderdi. Ataman Amca (Ahmet Celal Ataman) bahsederdi, Atapark’ta otururlarmış. Hemen Zağnos Köprüsü ayağında babalarının fırını. Evleri de şimdiki Trabzon Devlet Tiyatro Binasına giden yol üzerinde. Babam, demişti Ataman Amca, Babam Zağnos Vadisine doğru bir Hamam vardı mahallemizde onu satın almıştı. Hem biz yıkanırdık evimizin yanındaki hamamda, hem de belirli günler mahalle halkına tahsis ederdi. Mahalle ailece gelir bizim hamamda yıkanırlardı.

Bende küçüklüğümden bilirim Meydan Hamamı ve bizim ailenin hamam sefalarını.

Ateşhane olan yerine “Külhan” derler, oradan atılır hamamın odunları ve hamamın suyu buradan ısıtılırdı. “Evlerinin önü handır aman/ Yanar da yüreğim külhandır” diye bir Rumeli türküsünü bilir misiniz?

Üzülüyorum aslında, hamam kültürü terapi yolu ile iyi reklam edilse bizim turizm de inanılmaz bir kazancımız olur ama ne yazık ki hiç yapmadık.

Bugün bakın o saunalar, o Fin hamamları nasıl ileri gitti ise ben derim ki bunlar hep “Türk Hamamı”nın geri kaldığı içindir.

Bir de, eski Külhanbeyleri yok artık.

Kapatın gitsin, ne bıraktınız ki…

TÜRKÜM, DOĞRUYUM, ÇALIŞKANIM…

Son günlerde bir tartışma başlatıldı, “Türk” mü “Türkiyeli” mi diye.

Sanatçılar bir biri ardına açıklama yapıyor, sosyal medya her açıklanan söze elinde tuzlukla koşuyor, enteresan bir durum var ortalıkta.

Rahmetli Mustafa Kemal Atatürk hakikaten çok zeki bir adammış, bunu bir kez daha görüyorum. Kapsayıcı olsun diye “Ne mutlu Türk olana” dememiş de gitmiş “Ne mutlu Türk’üm diyene” demiş, görüyor musunuz?

Bu işte arkadaşım, hissetmekle alakalı bir şey. Senin bunu soy bağı olarak değil can bağı olarak kabul etmeni salık veriyor. İşte o soy bağı olup da millet kültürü gelişmemiş, Türk varlığı bir taraflarına batan, Türk’ü aşağılayayım ama aşağıladığım da anlaşılmasın hikâyesini güden yaşam formlarında olanlar, oluşumlar “Türkiyeli” bir kavramın arkasında Ali Cengiz oyunu çeviriyorlar.

Hele de Türkiye’nin tek gündemi ekonomi olması gerekirken, bunları derdi Türk mü Türkiyeli mi ya da Sarıgül’ün donu. Aç bak yandaş medyaya sabahlara kadar bu tartışılıyor.

Fona gel hacım, fona…

Ayrıca bu kimlik mühendislerine de bir sözüm var, hani o “Türk” kelimesinden rahatsız olup “Türkiyeli” diyenlere; Belli ki “Türk” demeye diliniz varmıyor, çünkü bir milletin adını bile hazmedemiyorsunuz. Zararı yok, Türk olmayanlar kendilerine Türkiyeliyim diyebilir, ben karşı çıkmam.

Ama ben “Türk’üm, Doğruyum, Çalışkanım”…

O kadar…

EV KADINIYIM, GELİRİM 500 BİN…

Fon soruşturması kapsamında tutuklanan ve Silivri Cezaevi’ne gönderilen Fatma Betül Hanımın duruşmadaki tespitleri ortaya çıkmış. Evli 2 çocuk sahibi olduğunu söyleyen eski Bakan Hanım, ev kadını ve aylık gelirinin 500 bin tl olduğunu söylemiş.

Ben tatmin oldum arkadaşlar, Allah’tan Reza Zarrap gibi peçeteye yazdığım notlarla Borsa’da tahtacı oldum falan demedi.

İster misiniz kocasının da ifadesinde “ev hanımının yanında çalışıyorum, gelirim 1 milyon lira” desin? Demiştir bence, savcının kafası da karışmış birini tutuklayıp diğerine ev hapsi istedi çünkü.

Bu arada “ev hanımı” ibaresi de pek hoş, mesela “ev beyi” var mıdır hayatta?

Varsa bunun okulunu okumak isterim şahsen.

Yıllarca yazarlık yaptım, muhtarlık yaptım, ticaretle uğraştım, 5 sene belediye başkan yardımcılığı yaptım, onlarca dernekte başkanlık yaptım, bunları yaparken 2 üniversite bitirdim ama şunların aylığının dörtte birine ulaşamadım.

Hay ben böyle işin içine…

ERKEKLERİ KISIRLAŞTIRAN 90 DÖNEMLERİ…

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanı Mahinur Özdemir Göktaş, TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu’nda 1990’lı yıllarda erkeklerin SGK eliyle kısırlaştırıldığını öne sürmüş. Komisyondan tepki gelince iddiasını yinelemiş ve “ameliyatlar yapıldı” demiş!

Bitmiyor arkadaş, 90’lar, 28 Şubat, türban…

Aradan 35-40 sene geçmiş bu arkadaşların mağduriyetleri bit-mi-yor.

Açıklamayı tekrar tekrar okudum, yani bunu mahallenin delisi söylese güler geçersin ama ülkenin bakanı ve bu bakan buna inanarak söylüyor.

Bu Bakan arkadaşın pek yaşı tutmaz o zamanlara ama ben yaşadım iyi biliyorum. 90’lı yıllarda kimseye zorla bir şey yapıldığı edildiği yok. 80’li yıllardan itibaren planlı ve bakabileceği kadar çocuk sahibi olunsun, insanlar bilinçlensin diye Aile Planlaması politikaları uygulanıyordu. Ben iyi hatırlıyorum, 85’li yıllarda rahmetli Vehbi Koç’un girişimleri ile iş adamları, akademisyenler, işçi sendikaları ve işveren kuruluşlarının temsilcilerinden oluşturulan bir “Türkiye Aile Sağlığı ve Planlaması Vakfı” (TAP Vakfı) kurulmuştu. Aynı vakıf 1994 Birleşmiş Milletler Nüfus Ödülü’nü bile almıştı.

Bakan Hanım, ameliyatla falan hadım edildi erkekler diyor!

Ne içiyor bunlar arkadaşlar? Valla bu kafa normalde böyle uyuşmaz!

Ayrıca iki çocuğu 88 ve 93 de olmuş biri olarak kıyımdan direk kıl payı kurtarmış biri olarak diyorum ki;

Allah size akıl, fikir ihsan eylesin. Amin.

Bir ülkenin iki türlü zenginliği vardır, biri yeraltı zenginliği ki o bizde yok. Diğeri yer üstü zenginliği, yani ülkede yeterli eğitimli insan sayısı. Ülkeyi soydurduğumuzdan eğitimli insan kaynağımızı elimizde tutamadık, kaybettik. Kalanlarda bunlar arkadaşlar, idare edeceğiz artık.

Asıl komedi, bu iş dönüp dolaşacak Butlancı Kemal’in üzerine kalacak, asıl o zaman sen seyret bendeki gülmeyi…